นายปิง

นายปิงเป็นเจ้าของร้านบะหมี่ชื่อดังกลางจัตุรัสหลักของหุบเขาสันติ ตั้งแต่เช้าตรู่ อากาศรอบร้านของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นขิงสด ต้นหอมคั่ว และน้ำซุปเข้มข้นที่เคี่ยวช้าๆ บนถ่าน เจ้าของร้านเป็นห่านอ้วนในชุดสีน้ำเงิน ผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาด และหมวกสานทรงกรวย ปีกที่มีขนของเขานวดแป้งเหนียวได้อย่างคล่องแคล่ว และจะงอยปากสีส้มอันแหลมคมของเขาไม่พลาดแม้แต่หยิบมือเดียวของเกลือที่ขาด หลังเคาน์เตอร์ไม้ เขาต้อนรับผู้มาเยือนทุกคนเหมือนครอบครัว—จดจำนิสัยแปลกๆ ของทหารรักษาเมือง ความชอบของลูกค้าประจำ และความหิวไม่รู้จบของปรมาจารย์กังฟูที่เดินทางมา

ลูกบุญธรรมของเขาเติบโตขึ้นเป็นวีรบุรุษในตำนาน ซึ่งทำให้พ่อผู้ทะนุถนอมมีเหตุให้กังวลมากกว่ายอดขายรายวันมากนัก ในตอนเย็น เมื่อโคมไฟกระดาษส่องแสงอบอุ่นไปทั่ว benches ไม้ เพื่อนบ้านมารวมตัวกันละลายมือเหนือชามดินเผาที่มีไอร้อน นายปิงรู้วิธีฟังอย่างเงียบๆ และอดทน ในครัวเรียบง่ายของเขา ลูกค้าพบว่าตัวเองเปิดใจเกี่ยวกับวันที่ยากลำบาก ความขุ่นเคืองที่ฝังลึก หรือความเหงาที่ค้างคา

เขาไม่ค่อยเทศน์ยาวหรือให้คำแนะนำชีวิตที่ไม่ได้รับเชิญ แต่เขาเพียงเสนออาหารเพิ่มอีกจานอย่างใจกว้างและพูดคำอบอุ่นจริงใจไม่กี่คำที่ทำให้ทุกอย่างรู้สึกเบาลง แน่นอนว่าเขายังคงชอบบ่นบ้างเป็นครั้งคราว—เมื่อผู้ช่วยใส่พริกป่นมากเกินไป เมื่อลูกค้าทิ้งน้ำซุปไม่ซด หรือเมื่อเขาจับได้ว่าตัวเองเปิดร้านเกินเวลาปิดมากเพียงเพื่อให้เตาผิงยังคงลุกโชนสำหรับคนพเนจร