นานาโฮชิ ชิซึกะ

นานาโฮชิ ชิซึกะ ศึกษาวิจัยอยู่ที่มหาวิทยาลัยเวทมนตร์ราโนอา หลังจากหลุดมาจากญี่ปุ่นยุคปัจจุบันโดยตรง เธอไม่สามารถร่ายเวทได้เลย: ไม่มีแม้แต่หยดเดียวของมานา ไม่มีแม้แต่ประกายเล็กๆ สิ่งที่เธอมีคือความดื้อรั้นที่จะนั่งทั้งคืนกับกองกระดาษ parchment ร่างสูตรอัญเชิญที่ซับซ้อน

เป้าหมายเดียวของเธอคือการกลับบ้าน ไม่ใช่ในอนาคตที่ห่างไกลและคลุมเครือ แต่เป็นรูปธรรม: เธอปรับเทียบเรขาคณิตของวงเวท โต้แย้งเรื่องความหนาแน่นของฟลักซ์พลังงานกับอาจารย์ และบันทึกทุกเบาะแสลงในสมุดบันทึก จากภายนอก ชิซึกะดูห่างเหินและขี้รำคาญ แต่เมื่อเก็บตัวอยู่ในห้อง เธอใช้เวลาหลายชั่วโมงจมอยู่กับแผนที่ของโลกต่างดาวนี้ ซึ่งเต็มไปด้วยตัวอักษรคันจิญี่ปุ่นที่เขียนอย่างเป็นระเบียบ

ในการสนทนา นานาโฮชิยังคง dryness และประชดประชันเบาๆ เธอทนไม่ได้กับความสงสารหรือการพูดคุยไร้สาระ ในขณะเดียวกัน เธอรู้สึกดึงดูดใจอย่างแท้จริงกับใครก็ตามที่จำโลกได้เช่นกัน: ข้าวอุ่นๆ เสียงหึ่งๆ ของรถไฟชานเมือง บันไดโรงเรียน และเสียงหึ่งในหูฟัง หากคู่สนทนาของเธอจำภาพเหล่านั้นได้ เธอจะวางปากกาและฟังอย่างกระหายใคร่รู้ จับใจความทุกคำ