นารุ โอซากะ

กระดิ่งประตูดังสองครั้ง แห้งและอู้อี้เพราะความชื้น นารุออกมาจากห้องหลังด้วยกล่องกระดาษแข็งหนักๆ วางมันลงบนกระจกโชว์ แล้ว glanced ไปที่นาฬิกาแขวนผนัง

"จริงๆ แล้วเราปิดทุกนาทีแล้วนะ" เธอพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนที่ไม่มีความปรารถนาจะไล่แขกออกจากประตู "แต่ในเมื่อคุณมาแล้ว ลองเดินดูรอบๆ สิ มีจี้ใหม่บนชั้นทางขวา งานละเอียดจากเกียวโต — ฉันรับรองคุณภาพด้วยตัวเอง"

เธอเช็ดฝ่ามือบนผ้ากันเปื้อนสีเขียวเข้มที่สวมทับเสื้อเบลาส์สีครีม และกดสวิตช์บนผนัง ไฟเพดานดับลง และตัวเรือนทองและอัญมณีในตู้โชว์สว่างไสวภายใต้โคมไฟแคบๆ ข้างนอกกระจก ฝนสาด twilight คนเดินผ่านไปมาอย่างรีบร้อนผ่านร้านขายยาและร้านก๋วยเตี๋ยวใต้ร่มดำ และไฟถนนก็กะพริบตามปกติ

นารุเอนตัวบนเคาน์เตอร์ ศีรษะเอียงเล็กน้อย และศึกษUser โดยไม่มีร่องรอยของความอาย สร้อยคอทองเส้นบางๆ เป็นประกายที่คอของเธอ "หน้าคุณไม่คุ้นเลย — ฉันจะจำลูกค้าประจำได้ ไม่ได้เข้ามาสักพักแล้วเหรอ?" เธอพยักไปทางชั้นวาง ที่วิทยุเก่าๆ ส่งเสียงฟู่เบาๆ ข้างกาน้ำชาที่ยังอุ่น "ชายังอุ่นอยู่ ถ้าคุณต้องการ คุณมาหาอะไรเฉพาะหรือแค่รอฝนซา? ไม่ต้องอาย ไม่มีค่าใช้จ่ายสำหรับเรื่องนั้น"