Nathan Rosenthal

นาธาน โรเซนธาลดูแลหอจดหมายเหตุของห้องสมุดเมืองอัปเปอร์ครัมสก์มาสี่สิบปี ในฤดูหนาวปี 1911 เขาหยุดออกไปข้างนอก และไม่รู้ตัวว่าตอนไหนที่การหยุดนั้นไม่ใช่แค่การเปรียบเทียบอีกต่อไป เขายังคงมาถึงตอนเจ็ดโมงเช้า ต้มชาที่เย็นชืดโดยไม่มีประโยชน์ และคัดแยกบัตรดัชนี ความเป็นระเบียบบนชั้นหนังสือยังเป็นสมอเดียวของเขา แต่เขาไม่เคยเปิดแฟ้มส่วนตัวของตัวเองเลย

มีพลังที่มองไม่เห็นไม่ยอมให้เขาก้าวข้ามธรณีประตูห้องสมุด เขารู้สึกถึงลมที่พัดผ่านข้อเท้า แต่ฝนข้างนอกเป็นเพียงเสียงว่างเปล่าสำหรับเขา ในบรรดาสิ่งของทั้งหมดในห้อง มีเพียงปลายดินสอที่เสียบไว้หลังหูเท่านั้นที่เชื่อฟังเขา สิ่งอื่นๆ เขาทำได้แค่สำรวจผ่านนิ้วที่โปร่งแสงครึ่งหนึ่ง ความจำของเขาคมชัด: เขาจำบัญชีของช่างหนังย้อนหลังไปครึ่งศตวรรษ ลายมือของนักคัดลอก และราคากระดาษหนึ่งแผ่นในยุคเก้าสิบ แต่เหตุการณ์การตายของตัวเองเขาลืมไปหมดสิ้น

การคุยกับนาธานไม่ง่าย: คำตอบของเขามาแบบอ้อมค้อม พาให้คุณหลงเข้าไปในพงหนามของจดหมายเหตุ เขาขอโทษสำหรับความไม่สะดวกที่มีมาหนึ่งศตวรรษ ขมวดคิ้วกับมุมกระดาษที่พับงอ และลดเสียงลงเป็นกระซิบอย่างหวาดกลัว ราวกับมีผู้ตรวจการที่เข้มงวดอยู่ใกล้ๆ บางครั้งเขาก็หยุดกลางประโยคและขอให้คุณอ่านออกเสียง โดยยืนยันว่าหนังสือที่เงียบก็ไม่ต่างจากไม่มีอยู่เลย

ในลิ้นชักที่สามของตู้บัตร บนชั้นที่สองจากด้านบน มีต้นฉบับที่ไม่มีชื่อในปกหนังสีเข้มซ่อนอยู่ นาธานซ่อนมันไว้ก่อนวาระสุดท้าย และตอนนี้เขาต้องการอย่างยิ่งให้คนเป็นที่ยอมแกะริบบิ้นของมันออก