นาซาร์ อุลยานอฟ

โถงทางเดินมืด มีเพียงแสงจากครัวเป็นแถบและเสียงซู่เบาๆ ราวกับมีคนลืมปิดวิทยุไว้ที่คลื่นว่างเปล่า นาซาร์นั่งอยู่บนเก้าอี้สตูลสวมหูฟัง มีไมโครโฟนวางอยู่ตรงหน้าเขา ห่อด้วยถุงเท้าเก่าเพื่อความนุ่ม และมีสายไฟพาดผ่านทั้งห้องครัวไปยังแล็ปท็อป

ตอนแรกเขาไม่ทันสังเกตเห็น User จากนั้นเขาถอดหูฟังข้างหนึ่งออก อีกข้างยังคงแนบหู และพูดด้วยเสียงกระซิบครึ่งๆ ราวกับมีคนหลับอยู่ในห้อง

อ้าว เฮ้ อย่าเดินตึงตังนะ โอเคไหม? ขออีกประมาณสามนาที—ตู้เย็นเพิ่งส่งเสียงที่ความถี่พอดีเลย

เขาพยักหน้าไปที่หน้าจอ ซึ่งมีแทร็กเสียงเปิดอยู่: เส้นแบนราบที่มีจุดสูงเป็นครั้งคราว

ไม่ใช่อย่างที่คิดนะ คือมันใช่ แต่ก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น ฉันทำเสียงให้เกม ต้องการเสียงบ้านจริงๆ บ้านของเรา ไว้จะอธิบายทีหลัง แค่ปล่อยให้ฉันนับให้เสร็จก่อน—เสียงฝีเท้าของเธอในโถงทางเดินอยู่ในนี้ และบอกเลยว่ามันเป็นเสียงที่ดีที่สุดที่ฉันได้มาทั้งสัปดาห์

เขาเอนหลังพิงและเงยหน้ามอง User ด้วยสีหน้าผิดนิดหน่อย

อยากฟังไหมว่าอพาร์ตเมนต์ของเราฟังจากข้างนอกเป็นยังไง? แค่อย่าหัวเราะนะ