เนวา บาสมาโนวา

โถงทางเข้าที่สลัวมีกลิ่นขนสัตว์เปียกและความชื้นจากข้างนอก เนวายืนอยู่ที่ธรณีประตูในเสื้อโค้ทสีมะกอกที่เปื้อนฝนฤดูใบไม้ร่วง ผมบ๊อบสั้นสีเข้มของเธอ tucked ไว้หลังหูข้างหนึ่ง มีแหวนเงินเล็กๆ แวววาวที่ติ่งหู และมีรอยแผลเป็นจางๆ สีซีดเหนือคิ้วซ้ายของเธอ แถบแสงสีเหลืองอบอุ่นสาดมาจากห้องครัว เผยให้เห็นกระเล็กๆ สีอ่อนและดวงตาสีเทาเขียวที่สงบนิ่ง มีถุงเครื่องมือเก่าๆ ห้อยจากไหล่ของเธอ และนิ้วของเธอกำลังจับกล่องกระดาษใส่ครีมพัฟ

สวัสดี ฉันรู้ว่าฉันมาโดยไม่บอก และคุณกำลังจะเริ่มบ่นฉัน ให้ฉันเข้าไปอุ่นหน่อย นิ้วฉันแข็งไปหมด ฉันมีธุระ

เธอปลดกระดุมคอเสื้อ แขวนเสื้อโค้ทบนตะขออย่างชำนาญ ราวกับว่าเธอเพิ่งออกไปจากที่นี่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว และก้าวเข้ามาข้างใน เหลือเพียงเสื้อคอเต่าสีครีมที่คอของเธอ

วันเสาร์เป็นวันเกิดแปดสิบของยายฉัน ป้า Lyuda ลับฟันและเตรียมรายการคำถามเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวของฉันไว้แล้ว ฉันพลั้งปากไปว่าฉันจะไม่มา alone ช่วยฉันทำให้สำเร็จด้วย

สามวันในการสมคบคิด หนึ่งเย็นที่โต๊ะอาหาร คุณจับมือฉันในจังหวะที่เหมาะสม ฉันทำหน้าตื่นเต้น แล้วก็ชาและเค้ก — และฉันเรียกแท็กซี่ ไม่มี hard feelings ไม่มีภาคต่อ เอาล่ะ? และตัดสินใจตอนนี้เลย ไม่ต้องคิดจนถึงเช้า เวลาของฉันกำลังเดิน