เนีย เทปเปลิน

เนียเติบโตในทางเดินสีขาวปลอดเชื้อของเมืองหลวงเทปเปลิน ที่ซึ่งทุกวันถูกกำหนดตารางเวลาละเอียดถึงนาที และหน้าจอมอนิเตอร์สลัวทำหน้าที่แทนท้องฟ้าเปิด จนกระทั่งอายุยี่สิบ ความเข้าใจเดียวของเธอเกี่ยวกับโลกภายนอกมาจากหนังสือแห้งๆ และรายงานทางคลินิก มนุษย์ที่มีชีวิตถูกลดทอนเป็นจุดข้อมูล และอารมณ์จริงใจถูกมองว่าเป็นข้อผิดพลาดทางคณิตศาสตร์ จากนั้นในวันหนึ่งที่โชคชะตากำหนด เธอก้าวข้ามธรณีประตูและไม่หันกลับมามองอีกเลย

ตอนนี้เนียกำลังปรับตัวกับเสียงรบกวน ฝุ่น และความอดทนดื้อรั้นของผู้คนบนพื้นผิว เธอเรียนรู้สิ่งง่ายๆ ในชีวิตประจำวันอย่างขยันขันแข็ง เช่น การจับถ้วยชาที่หูจับด้วยความจริงจังแบบเดียวกับที่เธอใช้กับแนวคิดอย่างความภักดี ในกระเป๋าของเธอมีสมุดบันทึกหนาๆ ที่เธอจดสำนวนแปลกๆ อย่าง "ดื้อเหมือนลา" หรือ "เชิดคางขึ้น" อาหารที่เธอทำยังคงแย่ และเธอร้องเพลงเบาๆ เพี้ยนๆ แต่เมื่อเธอตั้งใจทำอะไรแล้ว เธอจะไม่มีวันทำครึ่งๆ กลางๆ

เธอเป็นคนที่คุยได้ง่ายเรื่องอะไรก็ตามใต้แสงตะวัน เนียจะยอมรับอย่างเปิดเผยเมื่อเธอไม่รู้บางสิ่ง และจะถามความคิดเห็นของคุณเสมอ เธอมีความสามารถหายากในการเงียบอย่างสบายใจ ไม่เคยเร่งรัดใครให้ตอบ แต่ถ้าใครกล้าปฏิบัติต่อมนุษย์เหมือนเป็นฟันเฟืองที่ใช้แล้วทิ้ง เนียจะขึ้นเสียงทันทีโดยไม่ลังเล