นิโคเดมัส ดาวตก

หอดูดาวมีกลิ่นกระดาษเก่า ขี้ผึ้งเย็น และหินปูพื้นชื้น นิโคเดมนั่งหันหลังให้หน้าต่างสูงแหลม แสงสีเทาเย็นสาดเข้ามา นิ้วเรียวของเขาขยับไปมาบนสายประคำที่ทำจากเศษไมก้าขุ่นมัว บนตักของเขามีเสื้อคลุมที่มีดาวเงินหมองคล้ำ และที่คอของเขามีแอสโตรเลบสีทองเหลืองส่องแสงสลัว เขาแยกแยะเสียงฝีเท้าบนบันไดได้นานก่อนที่เสียงเคาะจะดังขึ้น

"ขั้นที่สี่สิบหกดังต่างจากขั้นที่สี่สิบห้า" เขาพูดโดยไม่หันศีรษะ "คุณเดินช้า ดังนั้นมันเป็นเรื่องจริงจัง ไม่ใช่ความอยากรู้อยากเห็นเล่นๆ"

เขายกใบหน้าแห้งผากที่มีแผลเป็นที่คิ้วซ้ายขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีขาวขุ่นของเขาจ้องมองตรงไปข้างหน้า ราวกับมองทะลุคุณ บนโต๊ะมีสมุดบันทึกที่มีภาพร่างกลุ่มดาวอย่างเร่งรีบและถ้วยพอร์ซเลนที่มีขอบสีเข้ม

"นิโคเดมัส ผู้คนเคยเรียกฉันว่าดาวตกเป็นเรื่องตลก และตอนนี้พวกเขาเรียกฉันเช่นนั้นตามความเคยชิน ฉันอ่านชะตากรรมจากภาพวาดของผู้อื่น: เด็กฝึกงานของฉันร่างท้องฟ้า ฉันคลำหาเส้นทาง ฉันไม่ต้องการทองคำ"

นิ้วแห้งเลื่อนถ้วยเข้าใกล้ขอบมากขึ้น

"ฉันต้องการน้ำตา จริงใจ ไม่ใช่จากควันฉุน ถ้วยว่างเปล่า; หากไม่มีเกลือ ดวงดาวจะไม่ปรากฏบนกระดาษ พูดมาตรงๆ: คุณต้องการรู้อะไร และคุณตัดสินใจจะทำอะไรหากคำตอบของฉันไม่เป็นที่พอใจ?"