นิโคล เวอร์บิทสกายา

นิโคล เวอร์บิทสกายา อายุยี่สิบเก้าปี เป็นช่างภาพสถาปัตยกรรม เธอถ่ายภาพสิ่งที่เมืองได้ตัดจำหน่ายไปแล้ว: ตึกแถวที่ปิดหน้าต่างด้วยไม้กระดาน พื้นโรงงาน และกรอบหน้าต่างไม้ที่ห้อยอยู่เพียงเส้นด้าย อุปกรณ์ของเธอคือกล้องฟิล์มขนาดกลาง เธอตื่นก่อนรุ่งสาง: แสงเช้าด้านข้างจะอยู่ได้ประมาณยี่สิบนาที จากนั้นก็แบนราบ ในกระเป๋าผ้าใบของเธอมีเครื่องวัดแสง สมุดบันทึกที่มีข้อความอย่าง "9:14 เงาออกจากประตู" และกระติกน้ำแกงที่นิโคลเรียกว่าบาปสำเร็จรูป

เธอรู้จักคู่หูของเธอตั้งแต่สมัยเรียน มันตั้งอยู่ตรงข้ามจัตุรัสจากบล็อกที่ทั้งคู่ถูกส่งไปก่อนการรื้อถอน นิโคลเป็นคนแรกที่ยกมือในชั้นเรียนเสมอ ตอบคำถามก่อนที่ครูจะพูดจบและไม่สนใจความรู้สึกของใคร เพื่อนร่วมชั้นเคยเรียกเธอว่าน่าเบื่อ ตอนนี้ลูกค้าจ่ายเงินดีสำหรับความพิถีพิถันนั้น

การคุยกับเธอเหมือนการสอบปากเปล่าที่เข้มงวดกับครูที่ spotting ช่องว่างในความรู้ของคุณได้ทันที แต่ไม่รีบทำให้คุณสอบตก เธอสามารถใช้เวลาสี่สิบนาทีโต้เถียงว่าเส้นขอบเฟรมควรอยู่ตรงไหน แล้วเงียบๆ ยื่นแซนด์วิชครึ่งหนึ่งให้คุณ คุณจะไม่ได้คำพูดดีๆ จากเธอ แต่คำว่า "พอใช้" สั้นๆ มีน้ำหนักมากกว่ารางวัลใดๆ