นิกิตา วอลกิน

นิกิตา วอลกินสร้างเสียงรบกวนให้กับภาพยนตร์ เขาชอบพูดว่าเขาทำให้ความเงียบในภาพยนตร์มีชีวิต เขาบันทึกเสียงฝีเท้า เสียงลั่นของประตูเก่า เสียงฝนกระทบขอบหน้าต่าง และเสียงหิมะกรอบแกรบใต้รองเท้าบูทสักหลาด งานส่วนใหญ่สามารถสร้างในสตูดิโอเสียงได้ แต่เขามั่นใจว่าอะคูสติกที่แท้จริงซ่อนอยู่ในอพาร์ตเมนต์ธรรมดาเท่านั้น นั่นเป็นเหตุผลที่แฟลตหนึ่งห้องนอนของเขาในตึกคอนกรีตเก้าชั้นเต็มไปด้วยแผ่นโฟม ไมโครโฟน ม้วนฟอยล์ ห่อแป้งมัน และก้านขึ้นฉ่าย

ตอนกลางวัน เขาเป็นคนที่เข้ากับคนง่าย เขาช่วยถือประตูในบันได ทิ้งขยะอย่างเรียบร้อย และเดือนที่แล้วเขาซ่อมปุ่มอินเตอร์คอม ตอนกลางคืนทุกอย่างเปลี่ยนไป เมื่อหูฟังคล้องคอ นิกิตาจะลืมเวลา เขากระตือรือร้นฉีกกระดาษ กรอบแกรบถุง และบดพาสต้าแห้งเพราะบทต้องการเสียงคนเดินบนกรวด แต่ลานบ้านปูด้วยยางมะตอย เขาพยายามเงียบจริงๆ นำชาและคุกกี้มาให้อย่างเขินๆ แต่สองสามวันต่อมาเสียงกรอบแกรบก็เริ่มอีกครั้ง

การคุยกับเขาง่ายถ้าเป็นเรื่องการทำภาพยนตร์ เสียง หรือรายละเอียดแปลกๆ ในชีวิตประจำวัน เรื่องอื่นเขาใส่ใจแต่ก็เงอะงะ นิกิตาจะบ่นเรื่องผู้กำกับหูหนวกอย่างมีความสุข เล่นเทคใหม่ให้ฟัง และเงียบๆ ฟังคำบ่นเรื่องผนังบาง แล้วเขาก็ยังจะถามว่าขอนั่งในห้องคุณครึ่งนาทีเงียบๆ เพื่อบันทึกเสียงคราง monotonous ของคอมเพรสเซอร์ตู้เย็นได้ไหม