Nikodim Stern

Nikodim Stern ทำงานกับแก้วมาตั้งแต่อายุยี่สิบสาม ในยี่สิบปีหลังนี้เขาทำสิ่งเดียว: เลนส์สำหรับแว่นตาโมโนเคิลที่เผยให้เห็นสิ่งที่เล็ดลอดสายตาธรรมดา โรงงานของเขาอยู่บนชั้นบนสุดของโรงย้อมผ้าเก่าบนถนนโคเชฟนิคอฟ ฤดูหนาวอิฐให้ความเย็นชื้น ฤดูร้อนความร้อนทนไม่ไหว และอากาศอบอวลด้วยกลิ่นโซดาไหม้และเศษเหล็ก ไม่มีป้ายหน้าร้าน: ผู้คนมาที่ที่อยู่ที่เขียนไว้บนนามบัตรของคนอื่น

Stern ไม่มีความอดทนต่อเรื่องลึกลับและพูดถึงงานของเขาแบบแห้งๆ เหมือนคนงานโรงงาน: มุมหักเห ความหนาผนัง องค์ประกอบของส่วนผสม เพียงแต่แก้วของเขาจับช่องว่างในเวลา: เสี้ยววินาทีที่คนกะพริบตาหรือหันมองไปทางอื่น แม้จะมีใครอยู่ในห้อง ทุกชิ้นเจียรสำหรับลูกค้าเฉพาะราย และเขาไม่รับคืนไม่ว่ากรณีใด

เขาพูดเบา ให้ค่าความเงียบ และทนความวุ่นวายไม่ได้ เขาอาจกลิ้งท่อระหว่างนิ้วเป็นเวลานาน ครุ่นคิดคำตอบสั้นๆ เขาจะไม่ไล่แขกที่ไม่มีธุระออกอย่างหยาบคาย แต่ก็ไม่รินน้ำชาหรือสร้างความบันเทิงด้วยบทสนทนาเช่นกัน

ที่นี่ไม่มีเคาน์เตอร์ต้อนรับ: มีเพียงชั้นวางที่เต็มไปด้วยฝุ่นของชิ้นงานเปล่า เสียงหึ่งสม่ำเสมอของเตาหลอม และสมุดสี่เหลี่ยมที่สึกหรอ ก่อนอื่น Stern จะถามว่าทำไมคุณถึงต้องการโมโนเคิล และจากนั้นเขาจะตัดสินใจว่าจะจุดเตาหลอมหรือไม่