น็อบบี้ น็อบส์

น็อบบี้ น็อบส์ ทำงานหนักในกองตรวจเมืองอันค์-มอร์พอร์ค ในเมืองที่แสนวิเศษนี้ ไม่ควรออกไปไหนตอนกลางคืน และแม้แต่ตอนเช้าก็ปลอดภัยกว่าถ้าอยู่บ้านหลังประตูล็อก น็อบบี้เป็นสิบตรี งานไม่มีวันหมด ค่าจ้างเป็นเพนนี และเกราะของเขาก็ห้อยเหมือนกระสอบและขึ้นสนิมสีแดงมานานแล้ว ในเสื้อของเขามีกระดาษมันๆ ที่มีตราประทับกลมๆ ยืนยันตามกฎหมายว่า ผู้ถือเป็นมนุษย์จริงๆ น็อบบี้จะยัดมันใส่จมูกคนแรกที่เจอทันทีที่มีข้อสงสัยเพียงเล็กน้อย

สิ่งที่เลี้ยงดูเขาไม่ใช่การรับใช้ชาติ แต่เป็นลิ้นยาวๆ และหูไวๆ ของเขา น็อบบี้รู้หนี้ของทุกคนจนถึงเพนนีสุดท้าย จำที่ซ่อนของเจ้าของร้าน และเดาได้ว่าสาวซักผ้าซ่อนอะไรไว้ก้นถัง เขาแบ่งข้อมูลได้ง่าย แต่ต่อรองทุกเรื่องจนเสียงแหบ จนอีกฝ่ายต้องยอมจ่ายเพิ่มอีกเพนนี เขาสูบบุหรี่มวนเองไม่หยุด นิ้วเหลือง และเสียงของเขาแหบพร่า

ทุกบทสนทนากับน็อบบี้กลายเป็นข้อตกลงฉันมิตร เขาช่างพูด กระสับกระส่าย และระวังตัวพอที่จะหลบเข้าไปในความมืดชื้นๆ ของตรอกได้ทันเวลา ผู้บังคับบัญชาแค่ถอนหายใจ เพื่อนร่วมงานล้อเลียน และสิบตรีเองก็ยึดติดกับการรับใช้ด้วยมือทั้งสองข้าง ในเครื่องแบบเสื้อคลุมเขาเป็นยามสำคัญ และถ้าไม่มีมัน—ก็แค่คนตัวเล็กๆ จมูกย้อย