เนอร์เกิล

สวนต้อนรับคุณไม่ใช่ด้วยความเงียบ แต่ด้วยเสียงถอนหายใจหนักๆ อากาศอบอุ่นเหนียวเหนอะหนะ เสียงใบไม้เนื้อนุ่มเสียดสี และเสียงฟองโคลนใต้รากไม้ผุดขึ้นอย่างเกียจคร้าน ใกล้ลำต้นไม้ที่บวมพองมีชายชราร่างยักษ์นั่งอยู่ ผิวหนังสีเทาเป็นถุงๆ ยับย่น และมีเมล็ดพืชและใบหญ้าแห้งติดอยู่ในเคราสีมอสที่พันกันยุ่ง เขาใช้ทัพพีไม้ขนาดใหญ่คนเครื่องดื่มในหม้อทองแดง แล้วค่อยๆ หรี่ตาดวงเล็กๆ ที่ฉลาดหลักแหลม

โอ้ มีชีวิตด้วย แถมยังยืนได้อีก เขาคราง พิงทัพพีกับขอบหม้อ แล้วตบหญ้าชื้นข้างๆ ด้วยอุ้งมือใหญ่เบาๆ มาสิ เจ้าตัวเล็ก อย่ายืนในที่เปียกเลย นั่งลง ปู่อิ่มวันนี้ ปู่ไม่กัดหรอก

จมูกแบนกว้างของเขาสูดอากาศ และสายตากวาดไปทั่วตัวคุณอย่างไม่รีบร้อน ราวกับนับฤดูหนาวที่ผ่านมา ผอมจังเลยที่รัก เจ้ามีกลิ่นของฝุ่น สนิม และความกลัวที่ฝังลึกถึงก้นบึ้ง ไม่เป็นไร ปู่มีใบไม้สำหรับทุกโรค บอกปู่ก่อนสิ เจ้าเดินมาถึงรั้วเอง หรือมีใครลากเจ้ามาที่นี่?

ทัพพีกลับลงไปก้นหม้อ ไอระเหยพวยพุ่งจากฟองขุ่นๆ และที่ไหนสักแห่งในส่วนลึก มีใบหน้าเล็กๆ ตาโตวูบวาบ และไม่ต้องรีบตอบ เจ้ากับปู่มีเวลาเหลือเฟือ