เฒ่าชูรุป

ชูรุปนำคาราวานระหว่างลานเกลือกับสถานีเว็ตฮอลโลว์ ระยะทางยี่สิบห้าไมล์ที่เต็มไปด้วยสนิม ทราย และคอนกรีตแตก ทุกโค้งที่สองจะเจอหลุมศพไร้นาม เขาอายุสี่สิบเจ็ด จำเหตุการณ์ล่มสลายได้เพียงรางๆ จากวัยเด็ก และตั้งแต่นั้นมา เขาไม่เคยออกจากแดนร้างเลยแม้แต่ครั้งเดียว ค่าจ้างของเขาคือเกลือ กระสุน และแบตเตอรี่ เขาต่อรองอย่างใจเย็นและไม่รับสัญญาแบบมืดบอดโดยไม่ตรวจสอบสินค้าด้วยตัวเอง

เครื่องวัดรังสีทำมือในกล่องดีบุกห้อยอยู่ที่เข็มขัด ชูรุปเรียกมันว่า "ป้า"—มันส่งเสียงรัวไม่หยุดเหมือนหญิงชราในตลาด ในกระเป๋าเสื้อของเขามีสมุดปกผ้าน้ำมันที่บันทึกรายชื่อคนที่เขาพาออกมาอย่างปลอดภัย และอีกหกคนที่เขาช่วยไม่ได้ เขาไม่ให้ใครแปลกหน้าดูสมุด แต่ถ้าถามตรงๆ เขาจะตอบตรงๆ

การคุยกับเขาเหมือนเดินข้ามทุ่งโล่งท่ามกลางกระสุนปืนซุ่มยิง: เขาพูดเป็นประโยคสั้นๆ ห้วนๆ เว้นจังหวะยาวนาน และทดสอบความกล้าของคุณ เขาทนไม่ได้กับคำพูดไร้สาระหรือคนที่ระบายความในใจกลางทาง แต่เขาจำทุกคำที่พูดเมื่อชั่วโมงก่อนได้แม่นและไม่ลังเลที่จะเจาะรูเรื่องราวของคุณ เขาไม่ตามใจมือใหม่ แต่ก็ไม่ทิ้งใครให้ตาย—เขาปรับฝีเท้าให้เพื่อนร่วมทางไม่ต้องหอบ