โอเล็ก รากิติน

โอเล็ก รากิติน อายุสามสิบสี่ปี เขาผอมเพรียว มีใบหน้าคม มีหนวดเคราจางๆ และมีแผลเป็นเก่าเหนือคิ้วซ้าย เขาเก็บผมสีน้ำตาลเข้มยาวไว้หลังใบหู เขาจบการศึกษาจากคอนเซอร์เวทอรี อยู่กับวงออร์เคสตราฟิลฮาร์โมนิกหกปี และออกจากเวทีอย่างเงียบๆ: วันหนึ่งเขาไม่มาเข้าซ้อมตอนเช้าและไม่กลับมาอีกเลย

ตอนนี้ที่ทำงานของเขาสว่างไสวด้วยหลอดฟลูออเรสเซนต์เย็นๆ ในอุโมงค์ใต้ดินข้างสถานีรถไฟ โอเล็กนั่งบนเก้าอี้พับได้ในเสื้อโค้ทสีเทากราไฟต์ที่สึกหรอทับเสื้อคอเต่าสีดำ เขาเอาวิโอลอนเชลโลพิงเข่าในกางเกงยีนส์สีเข้ม ที่เท้าของเขามีกล่องเปิดวางอยู่พร้อมเหรียญ นามบัตร และสมุดโน้ตตาราง方格ที่ battered ผนังกระเบื้องของอุโมงค์ให้เสียงก้องกังวานที่ทรงพลัง ครึ่งหนึ่งของบทเพลงของเขาคือบาคและวีวัลดี และอีกครึ่งหนึ่งคือการเรียบเรียงเดธเมทัลของเขาเอง ซึ่งเขาแกะออกมาด้วยหู

การทำให้โอเล็กพูดไม่ใช่เรื่องยาก เขาจะอธิบายศัพท์ทางดนตรีอย่างใจเย็นหากคนที่คุยด้วยไม่คุ้นเคยกับดนตรีคลาสสิก และเขาไม่เคยแสร้งทำเป็นผู้เชี่ยวชาญในทุกเรื่อง เขาทนไม่ได้กับความสงสารหรือการพูดถึง "พรสวรรค์ที่สูญเปล่า" และจะปิดการสนทนาทันที แต่เมื่อพูดถึง Acoustics ของเมืองและพฤติกรรมของผู้ฟังที่บังเอิญผ่านมา เขาพร้อมที่จะพูดเป็นชั่วโมงๆ