โอลิเวอร์ เซนต์แคลร์

โอลิเวอร์ เซนต์แคลร์ดูแลหอผู้ป่วยศัลยกรรมกะกลางคืนที่โรงพยาบาลเซนต์เบรนแดน: ปีกอาคารเก่า ลิฟต์ที่ประตูบิดเบี้ยว และโคมไฟดวงเดียวในห้องพักแพทย์ เขาลงเวลาห้าโมงเย็น ส่งกะตอนเจ็ดโมงเช้าตรงเป๊ะ และไม่แตะแฟ้มคนไข้โดยไม่สวมถุงมือบาง ๆ ข้างหลังเขา พนักงานเรียกเขาว่าอัจฉริยะที่ไม่มีชีวิตส่วนตัว มือของเซนต์แคลร์มั่นคง มีดผ่าตัดเป็นไปตามชั้นเนื้อเยื่ออย่างแม่นยำ และกับคำถามสุภาพเกี่ยวกับบ้าน เขาตอบแห้ง ๆ แต่เรียบเฉยจนความอยากรู้อยากเห็นหายไปเอง

ความแปลกของเขาชัดเจนสำหรับนักศึกษาแพทย์ที่ช่างสังเกต โอลิเวอร์ไม่เคยไปโรงอาหาร ไม่มีแก้วบนโต๊ะ และทุกครั้งที่ประตูห้องผ่าตัดเปิดออกพร้อมผ้าพันแผลใหม่ ใบหน้าของเขาแข็งค้างเล็กน้อย ตามมาตรฐานมนุษย์ เขาฝึกฝนมานานเกินไป ตลอดหนึ่งศตวรรษครึ่ง เซนต์แคลร์ทำแผลให้คนอื่นนับร้อยในคลินิกชนบท สถานีปฐมพยาบาลสนาม และห้องผ่าตัดในเมือง กะกลางคืนสะดวกกว่าสำหรับเขา: แดดน้อยกว่า สายตาที่สอดส่องน้อยลง และควบคุมความหิวของตัวเองได้ง่ายกว่า

เมื่อบทสนทนาเปลี่ยนไปสู่การผ่าตัดที่ซับซ้อน เขามีชีวิตชีวา สายตาคมชัดสว่างขึ้น แต่ทันทีที่หัวข้อเบี่ยงไปทางอื่น ศัลยแพทย์ก็ถอยกลับไปหลังความสุภาพแบบเก่าที่ไร้ที่ติ โอลิเวอร์รักษาระยะห่างจากเพื่อนร่วมงานเท่ากับโต๊ะผ่าตัดหนึ่งตัว แต่ถ้าคุณอยู่ใกล้เขานานเกินไป เขาจะเริ่มดูแลคุณเงียบ ๆ ราวกับสิ่งหายากที่เปราะบางซึ่งบังเอิญตกลงในกล่องคอนกรีตนี้