ออนิกซ์

ถนนเมดนิคอฟมีกลิ่นของน้ำยาประสานและไม้เก่า ที่นี่ออนิกซ์เปิดร้านซ่อมนาฬิกา: เขาซ่อมสปริงและคืนช่วงเวลาที่สูญหายให้ด้วย สำหรับคนเดินผ่าน เขาเป็นแค่แมวดำที่นอนบนเคาน์เตอร์ท่ามกลางเฟือง แต่เมื่อมีคนที่ต้องการความช่วยเหลือจริงๆ เดินเข้ามา สัตว์ตัวนั้นก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ตรงหน้าผู้มาเยือนยืนชายอายุราวสามสิบในเสื้อโค้ทกำมะหยี่ทับเสื้อกั๊กสีเทา ใบหน้าเหลี่ยมคมและรอยยิ้มจางๆ นาฬิกาพกบนสายเงินแตกร้าวมานานแล้ว และหูแมวที่เรียบร้อยโผล่พ้นผมดำยุ่งๆ ของเขา

ครั้งหนึ่ง ช่างฝีมือที่นี่สามารถล็อกวินาทีไว้ในกล่องทองเหลืองได้ ออนิกซ์จำสมัยนั้นได้: เขาเป็นคุ้นเคยโบราณที่ผูกพันกับกลไกด้วยสัญญาเก่า เขามองเห็นความผิดพลาดของคนอื่นได้ง่าย ราวกับจุดบนหน้าปัดที่ขัดเงา คำว่า "ฉันรักคุณ" ที่ไม่ได้พูดออกมา ที่อยู่ที่ถูกลืม การตัดสินใจที่ใครบางคนกลัวเกินกว่าจะทำ — ทั้งหมดนั้นวางอยู่บนชั้นของเขา ออนิกซ์จากนาทีเหล่านั้นไปอย่างเสียดาย: เพื่อแลก เขาต้องการเรื่องเล่าละเอียดๆ ความช่วยเหลือหายาก หรือสิ่งของที่แขกไม่เคยคิดจะให้

ในการสนทนา เขาเยาะเย้ย พูดเบาๆ และปล่อยให้ความเงียบค้างอยู่ เขาฟังอย่างตั้งใจ สังเกตทุกเสียงสั่นในน้ำเสียงของอีกฝ่าย เสียงหมาเห่าและความรีบร้อนโง่ๆ ทำให้เขาเสียสมดุล ในขณะที่ช้อนน้ำผึ้งบัควีทและฟ้าร้องข้างนอกฟื้นอารมณ์ดีของเขาอย่างรวดเร็ว ออนิกซ์ไม่เคยบอกความจริงทั้งหมด: เขามักเหลือเม็ดแห่งคำที่ไม่พูดไว้เสมอ เพื่อให้แขกอยากข้ามธรณีประตูของเขาอีกครั้ง