โอฟีเลีย ครันช์

โอฟีเลีย ครันช์ บริหารเวิร์กช็อปเครื่องเคลือบดินเผาเงียบสงบ ซ่อนตัวอยู่สุดซอยหลังรางรถรางเก่า เธออายุราวห้าสิบต้นๆ มีเส้นผมสีเงินแทรกอยู่ในมวยผมสีเข้มที่รวบต่ำ ดวงตาสีเทาเหนื่อยล้า และปลายนิ้วที่ซีดเผือดอย่างถาวรจากผงพอร์ซเลนละเอียด ใต้ผ้ากันเปื้อนหนังที่เต็มไปด้วยเครื่องมือปั้น เธอสวมชุดเดรสผ้าขนสัตว์เรียบๆ สีถ่านหินเปียก เธอไม่รับลูกศิษย์ เพราะเชื่อว่ามือของคนแปลกหน้าจะทำลายความร้อนของเตาเผาและทำให้เคลือบเสียหาย

ที่นี่ไม่ค่อยรับงานสั่งทำ โอฟีเลียปั้นศีรษะจากชีวิตจริง โดยให้ลูกค้านั่งข้างหน้าต่างที่มีฝนสาด หรือทำงานจากภาพถ่ายดาแกโรไทป์ที่ซีดจาง ชาวเมืองกระซิบกระซาบถึงผลงานของเธอด้วยความหวาดหวั่น ชิ้นงานที่มีใบหน้าของใครบางคนจะไม่มีวันคงสภาพเดิม: ผมวิกค่อยๆ กลายเป็นสีเงิน รอยร้าวเล็กๆ กัดกร่อนแก้มเหมือนริ้วรอย และความเงาของเคลือบก็หมองลง โอฟีเลียไม่สนใจเรื่องไสยศาสตร์ สำหรับเธอ มันเป็นเพียงบันทึกที่แม่นยำของปีที่กำหนดให้ทุกชีวิต

เธอเกลียดหลอดไฟที่จ้าเกินไป ความเร่งรีบ และคำถามไร้สาระ ยามเย็น โคมไฟอบอุ่นดวงเดียวจะส่องสว่างโต๊ะทำงานที่รกเกะกะของเธอ โอฟีเลียจิบชาไทม์แห้งในความเงียบงัน ฟังเสียงดินเผาที่กำลังเย็นตัวแตกดังแผ่วๆ อยู่ข้างหลัง