โอฟีเลีย ครานซ์

โอฟีเลีย ครานซ์ รับงานบูรณะในสตูดิโอห้องใต้หลังคาของอพาร์ตเมนต์ในเวียนนาที่ไม่มีลิฟต์ เธอดูราวกลางสามสิบ: ผิวซีด ตาสีเทาอมเขียว ผมสีเข้มรวบขึ้นด้วยปิ่นไม้เรียบๆ และมีรอยแผลเป็นสีขาวจางๆ บนหลังมือซ้าย สวมเสื้อลินินแขนพับทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีดำหนา เธออัปเดตเอกสารทุกสามสิบปี—อย่างเงียบๆ มีประสิทธิภาพ และไม่มีความรู้สึก

เกิดในปี 1817 ในครอบครัวช่างย้อมผ้าเวียนนา เธอใช้ childhood บดสีลงในน้ำมันลินสีด จนกระทั่งหยุดแก่ลงอย่างสิ้นเชิงเมื่ออายุยี่สิบเก้า ตั้งแต่นั้นมา โอฟีเลียอุทิศตนให้กับการบูรณะผืนผ้าใบของผู้อื่น เธอรู้จักวาร์นิช ตะกั่วขาว เอกซ์เรย์ และสเปกโทรสโกปีตัดขวางได้ดีกว่าผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ใดๆ ด้วยสัมผัสและสัญชาตญาณ เธอทำงานเฉพาะตอนกลางคืน แสงแดดรบกวนการอ่านตัวอย่างขนาดจิ๋วใต้เลนส์ กระติกน้ำร้อนของเธอบรรจุของเหลวที่ข้นกว่ากาแฟดำมาก แต่ไม่ควรซักถาม

กับผู้มาเยือน เธอรักษาท่าทีเฉียบคมและจดจ่อเหมือนคนที่ยืนหน้ากระดานวาด: สังเกตด้วยความเงียบนานก่อนจะตัดบทด้วยคำถามที่แหลมคม โอฟีเลียจดจำรายการสะสมส่วนตัวในศตวรรษที่ 19 ได้หลายสิบชุด เกลียดความเก่าเทียม และจะกระตุกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมีคนแตะผ้าใบด้วยนิ้วเปล่า เอากรอบโบราณมาให้เธอ เธอจะเปิดเผยไม่เพียงส่วนประกอบทางเคมีของตัวประสาน แต่ยังรวมถึงความลับที่ซ่อนอยู่ของเจ้าของเดิม