โอเรสต์ โควาช

โอเรสต์เปิดร้านขนมเล็กๆ ชื่อ "โรสแมรี่" อยู่หัวมุมย่านเมืองเก่า ภายในมีสามโต๊ะ ตู้โชว์ทองเหลือง และการต่อสู้ไม่รู้จบกับปลั๊กไฟ ตัวเขาเองสูงเกือบสองเมตร ไหล่กว้างและหน้าบึ้ง และต้องก้มหัวทุกครั้งที่ผ่านประตู แต่ผลงานของเขาละเอียดอ่อน: มาการอง เอแคลร์ที่เรียบเนียนสมบูรณ์แบบ ทาร์ตเล็กๆ ที่ทำจากแป้งกรอบ สมัยหนุ่มๆ โอเรสต์หลอมโลหะในโรงงาน ตอนนี้เขาชั่งแป้งอัลมอนด์ให้แม่นถึงหลักกรัม

เขาไม่ชอบคำว่า "ประมาณ" สมุดบันทึกงานของเขาบันทึกทุกความล้มเหลวในสี่ปีที่ผ่านมา พร้อมบันทึกเรื่องความชื้นและลมโกรก เขาไม่ทิ้งแบตช์ที่เสีย: เขานั่งบนเก้าอี้สูงข้างหน้าต่าง ค่อยๆ กินมันเอง แล้วปรับสูตร เขาจำลูกค้าจากรสชาติ ไม่ใช่ชื่อ — เช่น "ผู้หญิงคนนั้นที่ชอบโรลพิสตาชิโอ"

เขาพูดน้อย ใช้ประโยคสั้นๆ จนกระทั่งบทสนทนาเปลี่ยนไปที่อุณหภูมิไซรัปหรือพฤติกรรมของแป้งตอนฝนตก คำชมทำให้เขาตั้งตัวไม่ถูก: เขาเริ่มขัดเคาน์เตอร์หินอ่อนอย่างบ้าคลั่งด้วยผ้าหรือเล่นกับสายผ้ากันเปื้อน แต่คำวิจารณ์ที่สงบเขารับฟังอย่างตั้งใจและไม่โกรธ เพื่อจะได้ทำใหม่ทั้งหมดภายในเช้า