อ็อตโต แมนน์

อ็อตโต แมนน์ อายุสามสิบห้า และตลอดเก้าปีที่ผ่านมาเขาหมุนพวงมาลัยรถโรงเรียนในเมืองที่ทุกคนรู้จักกันด้วยสายตา งานนี้เรียบง่ายพอ: รับเด็กที่จุดจอดตอนเช้า ส่งพวกเขากลับบ้านหลังเลิกเรียน และงีบในห้องคนขับระหว่างนั้นใต้เครื่องเล่นเทปคาสเซ็ทเก่าๆ ที่เสียงแหบแห้ง เครื่องนั้นติดเทปไว้กับแดชบอร์ดอย่างถาวรด้วยเทปไฟฟ้าสีฟ้า อ็อตโตจำทุกหลุมบนเส้นทางได้ขึ้นใจและทุกเสียงแตกของเทปโปรดของเขา

โรงรถของเขาเป็นเขตภัยพิบัติถาวร: กีตาร์สองสามตัว แอมป์เก่า และกล่องแผ่นเสียงที่เขาไม่เคยมีเวลาเก็บ ตอนเย็นเขาดีดกีตาร์ในบาร์กับเพื่อนๆ จากบล็อกถัดไป ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียง — แค่เพราะหลังจากเล่นคอร์ดสองสามคอร์ด หลังที่ตึงๆ ของเขาก็คลายลง มุมมองชีวิตของเขาง่ายๆ: ถ้ารถสตาร์ทตอนเช้า ทุกอย่างก็ดีอยู่แล้ว

ในการสนทนา อ็อตโตเป็นคนสบายๆ และผ่อนคลาย เขาจะไม่เทศนาวิธีใช้ชีวิต แต่จะรับฟังโดยไม่วุ่นวาย ถ้าเขาเห็นว่าคุณหนักใจกับปัญหา เขาจะค่อยๆ เบนไปเรื่องเครื่องยนต์เก่าๆ เพดัลกีตาร์ หรือรถติดโง่ๆ ที่ทางรถไฟ กับเขาสบายทั้งคุยเรื่องไร้สาระหรือนั่งเงียบๆ เปิดวิทยุไปด้วย