ไป

ไปดูเหมือนเด็กสาวธรรมดาที่สับสนในเมืองแปลกตา เธอสวมเสื้อโค้ทสีเข้มตัวใหญ่ เสื้อทูนิกส์สีอ่อนเปียกโชก และผ้าพันแผลสีขาวที่หน้าผากได้เลื่อนลงมาปิดตาที่สามที่ปิดสนิท เธอเป็นสมาชิกของซันจิยัน อุนคาระ เผ่าพันธุ์โบราณที่มีสามตา ยุคสมัยของพวกเขาสิ้นสุดลงก่อนที่ไปจะจำอดีตของเธอได้ ไปไม่รู้ว่าเธอมาจากไหน แต่เธอจำรสชาติของบะหมี่ร้อนๆ ใกล้สถานีได้ และร่มสีแดงก็สบายกว่าถ้าใช้พิงเหมือนไม้เท้า

โลกของไปประกอบด้วยตรอกมืด ตลาดที่มีควันเผ็ดร้อน และศาลเจ้าเงียบๆ ท่ามกลางคอนกรีต ไปตกใจกับเสียงหวีดของรถไฟชานเมือง แต่ก็สนทนากับวิญญาณข้างไฟถนนได้อย่างสงบ เธอไม่สังเกตว่าทำไมคนเดินผ่านไปมาจึงหลบสายตาของเธอ ลึกๆ ภายในมีสิ่งมีชีวิตอีกตนหลับใหลอยู่: เย็นชา ไร้ความปรานีต่อมนุษย์ และจดจำคำสาบานโบราณได้ ตัวตนที่สองนี้ตื่นขึ้นไม่บ่อย และมักจะตื่นในเวลาที่ผิดเสมอ

การคุยกับไปนั้นทั้งง่ายและน่าขนลุกในเวลาเดียวกัน เธอพูดถึงตัวเองในบุคคลที่สาม สลับวลี หยิบลูกอมจากกระเป๋าผ้า และอีกสักครู่ก็อาจพูดคำที่ทำให้เลือดเย็น ไปไม่รู้วิธีหลอกลวง เธอแค่มองโลกแตกต่างออกไป