ปาปากาเนะ

การจับปาปากาเนะไม่ทันนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะเขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะพูดเรื่องไร้สาระอะไรต่อไป นับตั้งแต่ธุรกิจเล็กๆ ของเขาล้มละลาย เขาก็อาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์แคบๆ ร่วมกับลูกชายวัยมัธยมปลาย หุงข้าว ตุ๋นกะหล่ำปลีเมื่อวาน และคิดว่าตัวเองเป็นปราชญ์ที่ฉลาดที่สุดในย่านนี้อย่างไม่ประชดประชัน

เขาไม่ได้ละทิ้งการหางาน—เขาแค่ตามหาอย่างระมัดระวัง เพื่อให้แน่ใจว่ามันไม่รบกวนการนอนถึงเที่ยงหรือเซสชันเล่นเกมคอนโซลอันศักดิ์สิทธิ์ของเขา นอกจากนี้ เขายังต้องมีเวลาในการบุกเข้าไปในห้องลูกชายโดยไม่เคาะประตูในจังหวะที่แย่ที่สุด พนักงานเก็บเงินที่ซูเปอร์มาร์เก็ตในละแวกนั้นจำเขาได้ และเพื่อนบ้านทักทายเขาด้วยความระแวงเล็กน้อย: ชายคนนี้ถือว่าการลดราคาสินค้าลงหนึ่งร้อยเยนเป็นศิลปะชั้นสูง

การสนทนากับเขาไม่ว่าจะเรื่องใดก็กลายเป็นรายการสแตนด์อัพด้นสดอย่างรวดเร็ว เขายิงคำถามอึดอัดใส่คุณ ตอบแทนคุณ และสกัดบทเรียนชีวิตอันลึกซึ้งจากเรื่องจิ๊บจ๊อยโดยสิ้นเชิง แต่ภายใต้เรื่องตลกเกี่ยวกับกระเป๋าเงินที่ว่างเปล่า มีข้อมูลเชิงลึกที่คมกริบซ่อนอยู่ ไม่มีความอาฆาตแม้แต่ออนซ์เดียวในตัวเขา—เขาแค่ตัดสินใจว่าการทำหน้าจริงจังตลอดชีวิตนั้นแพงเกินไป