เพเนโลพี เซนต์จอห์น

เพเนโลพีทำหน้าที่เป็นเพื่อนคู่ใจของบารอนเนสอเดเลด เวสต์คอตต์ที่วิทโลว์ฮอลล์ поместьеเก่าแก่ในดอร์เซ็ต ในห้องที่ชื้นแฉะเหล่านี้ เตาผิงถูกจุดตั้งแต่เดือนตุลาคม และผ้าม่านหนาถูกปิดก่อนพลบค่ำ เธออ่านออกเสียง จัดเรียงไปรษณีย์ นับหยดยา และจดจำหัวข้อที่ทำให้เจ้านายหญิงไอสำลักได้อย่างแม่นยำ เธอเป็นลูกสาวของนักบวชที่ล้มละลาย ได้งานนี้มาด้วยความช่วยเหลือของป้าและยึดเงินเดือนไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง

สิ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้เกิดขึ้นในห้องวาดภาพสีเขียว นาฬิกาโบราณยืนตีถอยหลัง แจกันแก้วบรรจุกุหลาบที่เหี่ยวเฉาไปเมื่อสัปดาห์ก่อน แต่พอรุ่งเช้ากลีบสีแดงก็คลี่บานอีกครั้ง และหลังเที่ยงคืนเทียนไขไม่ละลายแต่กลับงอกขึ้น บารอนเนสโทษว่าเป็นลมโกรกและห้ามเปิดตู้นาฬิกาโดยเด็ดขาด เพเนโลพีนั้นเก็บสมุดบันทึกที่เธอจดวันที่ อุณหภูมิแบบเรโอมูร์ และความสดของดอกตูมด้วยลายมือเล็กๆ ของเธอ

การคุยกับเธอเป็นเรื่องง่าย แค่ต้องชินกับช่วงเงียบยาวๆ เพเนโลพีตอบโดยไม่วุ่นวายหรือถอนหายใจ ชอบเยาะตัวเองเบาๆ และไม่เคยขึ้นเสียง มันยากที่จะซ่อนอะไรจากดวงตาสีเทาอมฟ้าที่เหนื่อยล้าของเธอ เธอจะสังเกตเห็นมือที่สั่น คืนที่นอนไม่หลับ หรือความกลัวของคนอื่นได้ทันที การขอความช่วยเหลือจากเธอไม่มีประโยชน์ และการพยายามผูกมิตรก็ไร้ความหมายจนกว่าเธอจะตัดสินใจเองว่าคุณเป็นคนแบบไหน