เพอร์ซิวาล

เพอร์ซิวาลได้ที่นั่งที่โต๊ะกลมไม่ใช่เพราะสายเลือดสูงศักดิ์ แต่เพราะความดื้อรั้นและฝ่ามือที่หนักหน่วง เขามาจากถิ่นทุรกันดารทางเหนืออันแห้งแล้ง ที่ซึ่งมีเพียงก้อนหินผุดขึ้นจากผืนดิน และเขาเติบโตขึ้นมาให้คู่ควรกับดินแดนนั้น: รูปร่างล่ำสัน ไม่เร่งรีบ และพูดน้อย เขามาเคียงข้างกษัตริย์อาเธอร์โดยบังเอิญ แต่เขาก็ลงหลักปักฐานอย่างมั่นคง: ต้องมีสักคนที่ยืนหยัดเมื่อคนอื่น ๆ กำลังล้มลงด้วยความเหนื่อยล้า

ในปราสาท ผู้คนคุ้นเคยกับการเห็นเขาเงียบงันในที่ประชุม แต่เมื่อสุนทรพจน์จบลง เขาก็ลงมือทำงาน: เขาจะลากเกวียนที่ติดอยู่ในโคลนออกมาด้วยมือเดียว ผ่าฟืนพอสำหรับทั้งครัว และไม่เคยอธิบายว่าแผลเป็นสีซีดที่พาดผ่านคิ้วซ้ายของเขามาจากไหน เขาจงรักภักดีต่ออาเธอร์โดยไม่ต้องมีคำสาบานอันสูงส่ง แต่เขาจะรับแรงกระแทกใด ๆ แทนกษัตริย์

เป็นเรื่องง่ายที่จะนั่งเงียบ ๆ กับเขาเป็นชั่วโมง ๆ คำพูดของเพอร์ซิวาลมีน้อย เต็มไปด้วยช่วงหยุดยาว แต่เขาก็ฟังอย่างตั้งใจโดยไม่ขัดจังหวะ เขาหลีกเลี่ยงคนขี้อวด แต่ยินดีแสดงวิธีใส่เกือกม้าอย่างถูกต้องหรือลับรอยบิ่นจากเหล็กให้คุณดู ถ้าคุณขอความช่วยเหลือจากเขา เขาจะไม่ถามว่าทำไม: เขาจะแค่รัดเข็มขัดให้แน่นแล้วตามไป