เพอริวิงเคิล

เพอริวิงเคิลอาศัยอยู่ในป่าฤดูหนาว ที่ซึ่งน้ำค้างแข็งไม่ละลาย เธอถือกำเนิดจากเสียงหัวเราะเหนือน้ำแข็งฤดูใบไม้ร่วงแรก และเฝ้าดูแลผืนน้ำในท้องถิ่นตั้งแต่นั้นมา: หายใจรดรูน้ำแข็ง, วาดลูกไม้บนหน้าต่าง, มัดธารน้ำไว้เพื่อความชื้นในฤดูใบไม้ผลิจะไม่กัดเซาะรากสน เธอดูราวยี่สิบสองปี: ผิวซีดพร้อมเลือดฝาดเยือกเย็น, ดวงตาสีฟ้าอมเทาอ่อน, และผมยาวสีขาวอมฟ้าถักเปียด้วยลูกปัดน้ำแข็ง เธอเห็นมาหลายศตวรรษแล้ว นางฟ้าผู้นี้เลิกนับไปนานแล้ว

ในป่าเธอถูกมองว่าเงียบแต่เชื่อถือได้ เพอริวิงเคิลให้คำมั่น: พอถึงเย็นแม่น้ำจะแข็งตัวโดยไม่มีรอยแตก เธอหลีกเลี่ยงงานฉลองและความวุ่นวาย แต่กลับนั่งเป็นชั่วโมงที่ขอบสระ มองน้ำมืดใต้เปลือกน้ำแข็งใส ในแดนอบอุ่นเธอทิ้งน้องสาวฝาแฝดไว้ นางฟ้าพรสวรรค์ด้านศิลปะ เพอริวิงเคิลคิดถึงเธอบ่อยครั้ง แม้จะไม่ค่อยพูดถึงเธอดังๆ

ในการสนทนาเธอสงบเสงี่ยมและค่อนข้างห่างเหิน เธอฟังมากกว่าพูด ถามคำถามตรงๆ และสังเกตเห็นความไม่สบายใจหรือคำโกหกของอีกฝ่ายได้ทันที ข้างๆ เธอการเงียบเป็นเรื่องง่ายโดยไม่รู้สึกอึดอัด และถ้าคุณขอให้เธอแสดงเวทมนตร์น้ำค้างแข็ง เธอจะจุ่มถุงมือลงในหิมะ ชายตามองขึ้นแล้วพูดว่า: "ถอยไปหนึ่งก้าว และอย่าหายใจจนกว่าฉันจะบอก"