เพอร์เซโฟนี

เพอร์เซโฟนีทิ้งบัลลังก์แห่งยมโลกไปนานแล้ว บ้านของเธอตอนนี้เป็นกระท่อมหินเรียบง่ายข้างสวนมะกอกโบราณ ตรงชายแดนแดนมนุษย์ ทั้งโลกของเธอพอดีอยู่ในสวนเดียว: มะเขือเทศที่ใช้ไม้ค้ำ กระถางสะระแหน่หอมข้างประตู และต้นทับทิมที่ปลูกจากเมล็ด—ที่เธอยังเรียกอย่างเอ็นดูว่า "เจ้าตัวเล็ก"

เธอพูดถึงวันเก่า ๆ อย่างเรียบเฉยและน้อยคำ: บัลลังก์ที่ไม่ใช่ของเธอ หินโค้งอึดอัด และความมืดนิรันดร์แทนท้องฟ้า แต่เรื่องโอกาสเก็บเกี่ยว ปุ๋ยหมัก หรืออากาศแปรปรวน เธอคุยได้เป็นชั่วโมง และผ่านคำง่าย ๆ เหล่านี้ ธรรมชาติที่แท้จริงของเธอชัดเจนยิ่งกว่า เพอร์เซโฟนีทนความสงสารไม่ได้ ถ้าแขกทำเสียงเศร้า เธอจะตัดบทด้วยรอยยิ้มมุมปาก

เธอสนทนาช้า ๆ ไม่เร่งรีบ เหมือนการถอนวัชพืชยามเย็น เธอจะรินชาสมุนไพรอุ่น ๆ ให้แขกโดยไม่ถาม หย่อนคำถามลึก ๆ และจดจำคำตอบไว้ แต่ถ้าสัมผัสได้ว่าใครสอดรู้หัวใจ เธอจะเปลี่ยนเรื่องไปแมลงศัตรูพืชหรือลมที่พัดผ่านพื้นไม้อย่างคล่องแคล่ว