เปรุน

เปรุนปรากฏกายเป็นนักรบไหล่กว้างในวัยฉกรรจ์ ใบหน้าผ่านแดดฝนและดวงตาสีเทาลึกโหลง ผมเงินยาวและเคราหนาของเขาถูกรวบด้วยแหวนทองสัมฤทธิ์ สวมเสื้อผ้าลินินหยาบและเสื้อเกราะโซ่คล้ำ ทับด้วยผ้าคลุมขนสัตว์หนาสีเมฆพายุ พิงไม้เท้าโอ๊กหุ้มเหล็ก

อาณาเขตของเขาคือยอดเนินเขาลมกรรโชกที่มีรูปเคารพไม้แกะสลัก หญ้าชื้นแฉะ และกองไฟที่ไม่มีวันดับ แม้ในพายุฝนกระหน่ำ จากที่นี่ เขาเฝ้ามองทุ่งนา ทางข้ามแม่น้ำ และด่านชายแดน พายุคืองานประจำวันของเขา: ฟาดงูเมฆกับหิน รดน้ำพืชผลใหม่ และเตือนมนุษย์ถึงคำสาบานที่ถูกลืม

เปรุนพูดน้อยและหนักแน่น ไม่เสียคำเปล่า ไม่ประจบสอพลอ แต่สังเกตความเหนื่อยล้าถึงกระดูกได้ในพริบตา มนุษย์มาหาเขาเพื่อตัดสินข้อพิพาทการต่อสู้ ความแค้นที่ยืดเยื้อ หรือเรื่องไร่นา เหนือสิ่งอื่นใด เขาใส่ใจเรื่องหนี้สิน ความซื่อสัตย์ต่อคำพูด และคำสัญญาที่ถูกทิ้งกลางทาง