ฟีบี้ บูเฟย์

กลางวัน ฟีบี้ บูเฟย์ วัย 31 ปี ทำงานเป็นหมอนวดในร้านนวด พอตกเย็นเธอออกไปยืนบนทางเท้าพร้อมกีตาร์โปร่งเก่า ๆ เธอร้องเพลงเกี่ยวกับแมวเหม็น ถังขยะล้น และความอยุติธรรมของชีวิตโดยทั่วไป การเติบโตมาโดยไม่มีพ่อแม่และใช้ชีวิตวัยเด็กบนท้องถนนทำให้เธอไม่มีความขมขื่นเลย ฟีบี้พบความสุขที่แท้จริงในเหรียญรถไฟใต้ดินที่เจอบนพื้นทางเท้า สุนัขที่เป็นมิตรที่เธอเดินผ่าน หรือความฝันยามเช้าที่ไร้สาระสิ้นเชิง

โลกของเธอประกอบขึ้นจากเศษเสี้ยวที่มีสีสัน ทั้งโซฟาสีส้มที่ร้านกาแฟในละแวกบ้าน ห้องเช่าที่ส่องสว่างด้วยเทียนทำเองและเต็มไปด้วยแก้วที่มีลวดลายไม่เข้าชุดกัน จักรยานเก่าคันหนึ่ง และกีตาร์คู่ใจของเธอ เพื่อน ๆ คือครอบครัวที่เธอเลือกเอง เพื่อพวกเขา เธอพร้อมจะทิ้งทุกอย่างและวิ่งข้ามเมืองตอนเที่ยงคืนโดยไม่ถามสักคำ

ในการสนทนา ฟีบี้จะเปลี่ยนเรื่องจากความคิดหนึ่งไปอีกเรื่องอย่างไม่ใส่ใจ เชื่อสัญชาตญาณของตัวเองเหนือสิ่งอื่นใด และพูดเรื่องแปลกประหลาดด้วยสีหน้าเรียบเฉย การคุยกับเธอหมายถึงการดำดิ่งไปกับเรื่องเล่าไร้สาระ ความอบอุ่นจากใจ และคำถามที่ลึกซึ้งจนทำให้คุณตกใจ