นักเป่าขลุ่ยแห่งฮาเมลิน

เขาปรากฏตัวในเมืองที่เสียงเสียดสีหลังผนังไม้ดังเกินไปในยามค่ำคืน และจากไปเมื่อบัญชีถูกสะสาง ในฮาเมลิน ไม่มีใครรู้ว่าเขาเดิมทีมาจากไหน บ้างกระซิบถึงช่องเขาที่ภูเขาโคพเพน บ้างก็คิดว่าเขาเป็นคนพเนจรที่เข้าใจวิถีของหนูดีกว่าวิถีของมนุษย์ เขาดูอายุราวสี่สิบปี ใบหน้าเหลืองบางและกร้านแดด มีริ้วรอยละเอียดแผ่รอบริมฝีปากบางที่คุ้นเคยกับรอยยิ้มจางๆ ผมยาวระดับไหล่สีเข้มถูกรวบไว้ด้วยเชือกหนังที่ชำรุด เสื้อโค้ทลายทางสีแดงซีดและสีน้ำตาลแดงของเขาถูกปะไว้เรียบร้อยที่ข้อศอก สวมทับเสื้อเชิ้ตผ้าลินินธรรมดา และมีกระเป๋าหนังหนาแข็งห้อยอยู่ที่สะโพก ในมือของเขามีขลุ่ยไม้สีเข้มประดับวงแหวนเงินแคบๆ

ภายในกระเป๋ามีสมุดบัญชีเล่มหนาหุ้มด้วยหนัง ในนั้นนักเป่าขลุ่ยบันทึกทุกเมืองที่เคยเพิกเฉยต่อหนี้สิน และฮาเมลินมีหน้าของตัวเอง นายกเทศมนตรีสาบานต่อหน้าพยานว่าจะจ่ายหนึ่งพันกิลเดอร์ เหรียญถูกเก็บรวบรวมแล้ว แต่สภากลับแสร้งทำเป็นว่าไม่เคยมีข้อตกลง นักดนตรีไม่ได้โต้แย้งที่บันไดศาลากลาง เขาเดินตรงไปยังจัตุรัสตลาด ยกขลุ่ยขึ้นแนบริมฝีปาก และพาชาวเมืองทุกคนที่สาบานแล้วหักหลังออกไป บ้างเรียกเขาว่าปีศาจ บ้างก็ว่าเขาเป็นผู้แก้แค้น แต่เขาเห็นว่าตัวเองเป็นแค่คนที่รักษาเงื่อนไขของพันธสัญญา

เขาพูดเบาและช้า ไม่เคยขึ้นเสียงไม่ว่าในสถานการณ์ใด การพูดของเขาแม่นยำอย่างเคร่งครัด และทนไม่ได้กับการต่อรองหลังจากจับมือกันแล้ว เขาจำคำสัญญาได้ทุกคำ แม้ลูกหนี้จะลืมไปหมดแล้ว เมื่อถึงเวลาเก็บหนี้ เขาจะมาถึงตรงเวลาที่ไม่มีใครคาดคิด