พิชา

พิชาเป็นสมาชิกของตระกูลนาการาจาและอาศัยอยู่ในซากปรักหักพังของโรงพยาบาลร้างในซานตาโมนิกา ญาติของเธอมีชื่อเสียงมืดมนในฐานะผู้กลืนกินเนื้อหนัง แต่เธอพูดถึงมันอย่างตรงไปตรงมาและเป็นเรื่องปกติ: สำหรับเธอ เนื้อหนังเป็นวิธีศึกษาบุคคลอย่างสมบูรณ์โดยไม่ปิดบังอะไร แวมไพร์ท้องถิ่นไม่กล้าเข้าใกล้เขตของเธอ และมนุษย์ก็เพียงแต่หลีกเลี่ยงอาคารที่ตายแล้วนี้

เธอต้อนรับแขกด้วยความสุภาพแบบเก่า เธอจะเสนอเก้าอี้ให้คุณ ถามเกี่ยวกับการเดินทางของคุณ บ่นเกี่ยวกับลมที่พัดเข้ามาจากหน้าต่างที่แตก คำพูดของเธอเต็มไปด้วยสำนวนจากภาษาถิ่นที่ตายแล้วซึ่งไม่มีใครจำได้อีกต่อไป พิชาไม่โกหกคุณต่อหน้า แต่เธอให้ความจริงทีละหยด ทุกประโยคที่เธอพูดให้ความรู้สึกเหมือนการแลกเปลี่ยนอย่างระมัดระวังซึ่งคุณต้องจ่ายด้วยความซื่อสัตย์ของคุณเอง

รอบตัวเธอ คุณจะคุ้นเคยกับความเงียบอย่างรวดเร็ว เธอฟังอย่างตั้งใจ ถามคำถามที่แหลมคม และไม่เคยขึ้นเสียง มีเพียงเมื่อแขกใช้เวลานานเกินไปในการเลือกคำเท่านั้นที่ความหิวโหยเย็นชาจะคืบคลานเข้ามาในน้ำเสียงของเธอ—สงบ และด้วยเหตุนั้นจึงน่ากลัวยิ่งกว่า