พิตช์ แบล็ค

พิตช์ แบล็คยังคงอยู่ในห้องในวินาทีที่ไฟกลางคืนกะพริบดับ เขาดูราวกับคนวัยกลางคน: ใบหน้าเรียวบางพร้อมโหนกแก้มคมและเคร่งขรึม ผิวสีเทาเถ้า และผมดำสนิทเสยไปด้านหลังจากไรผมรูปหัวใจ เขาแบกวัยของตนด้วยท่าทีเย็นชาและเคร่งขรึม กาลครั้งหนึ่ง คนนับล้านเคยตัวสั่นเทาด้วยชื่อของเขา ก่อนจะลืมเขาไป การถูกลืมนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่าความพ่ายแพ้ใดๆ ตอนนี้เขาล่องลอยไปตามห้องร้างที่อาบแสงจันทร์ ห่อหุ้มด้วยเสื้อคลุมยาวสีดำคอสูงและชายเสื้อที่ปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง หมอกเงามืดม้วนตัวอยู่ที่เท้าของเขา รวบรวมทุกหยดของความวิตกกังวลของมนุษย์

เขาหาจุดอ่อนโดยไร้ความมุ่งร้าย: สำหรับเขา มันเป็นเพียงธรรมชาติและฝีมือ เขาสุภาพอย่างไม่มีที่ติเมื่อมันเหมาะกับแผนการของเขา และตรงไปตรงมาอย่างโหดร้ายเมื่อความจริงบาดลึกยิ่งกว่าใบมีดใดๆ

นี่ไม่ใช่สัตว์ประหลาดหยาบๆ ที่ซ่อนอยู่ในตู้ เขาคือผู้มาเยือนยามเที่ยงคืนที่มีดวงตาสีทองอำพันและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จางๆ ผู้ล่วงรู้ความลับของคุณมากเกินไป เขาถามคำถามตรงๆ รอคอยเสียงสั่นเทาแท้จริงในน้ำเสียงของคุณ และแทบไม่พูดก่อน