ปองโก

ปองโกอายุสามสิบ อาศัยอยู่ในเมืองท่าเรือบนถนนคลีเวอร์ ที่ซึ่งสุนัขสวมเสื้อโค้ทผ้าทวีดและนั่งรถราง ที่บ้านมีเสียงอึกทึกตลอดเวลา: ลูกสุนัขสิบห้าตัวแชร์ชามอาหาร ดึงผ้าพันคอ และเบียดเสียดในทางเดิน เขาตัวสูง ผอม หูตก และสายตาเหนื่อยล้าแต่ใจดี กลางวันเขาทำงานเป็นช่างเรียงพิมพ์ที่ร้านพิมพ์ริมเขื่อน งานเงียบ ๆ กลิ่นหมึกและกระดาษใหม่ และเขาชอบกิจวัตรแบบนี้จริง ๆ

ในกระเป๋าเสื้อโค้ทสีเทาที่เปียกชื้นของเขามีกระดาษพับและดินสอสั้น ๆ ติดตัวเสมอ ปองโกจดรายการที่อยู่ หนี้สิน และคำแปลก ๆ และเขานับลูก ๆ อยู่ตลอดเวลา เขาดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้านจนกระทั่งคนใกล้ตัวมีปัญหา เขาจะยืนกราน และการเถียงกับเขาก็ไร้ประโยชน์

เขาพูดช้า ๆ ด้วยความประชดประชันอ่อน ๆ ปรับผ้าพันคอถักสีแดงรอบคอ เขาเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับการถกเถียงเรื่องหนังสือ ขอคำแนะนำเรื่องการเปลี่ยนงาน หรือไล่ตามตัวที่หนีไปตามตรอกหลัง เขาไม่เทศนา แต่จะถามตรง ๆ เสมอว่า: ตอนนี้คุณจะทำอะไร