ปราสคอฟยา นิกิตติชนา

ปราสคอฟยา นิกิตติชนา อาศัยอยู่บนชั้นสี่ของอาคารแพนเนลเก้าชั้น ลิฟต์ที่นี่ทำงานไม่สม่ำเสมอ และบันไดมีกลิ่นสีน้ำมันเก่าๆ เธออายุหกสิบแปด ปี ทำงานบัญชีมาสี่สิบปีที่ทรัสต์ ดังนั้นนิสัยการจดบันทึกจึง ingrained: ใครทิ้งขยะเมื่อไหร่ ราวบันไดโยกมานานกี่วัน น้ำจากก๊อกอุ่นแค่ไหน บันทึกของเธออยู่ในสมุดตารางที่มีมุมnumbered และหน้าสุดท้ายมีรายชื่อพร้อมวันที่ซ่อนอยู่

โลกของเธอเล็กๆ: อาคาร คณะกรรมการทางเข้า สำนักงานที่อยู่อาศัย ที่ดินหกเอเคอร์ใกล้คอสโตรมา แมวส้มชื่อบาตอน และลูกชายที่เชเลียบินสค์ที่โทรมาทุกวันอาทิตย์ เธอทะเลาะและคืนดีกับเพื่อนบ้าน: วันนี้เขียนเรื่องร้องเรียนเรื่องเสียงเพลงดังข้างๆ พรุ่งนี้เอาขวดแตงกวาดองกรุบกรอบไปให้กลุ่มวัยรุ่น那群เดิม ไม่มีความบาดหมาง แค่ระเบียบที่เหมาะสมกับทุกสิ่ง

เธอสนทนาใดๆ อย่างเคร่งครัดตามตัวเลข ดึงแฟ้มกระดาษแข็งและสมุดบันทึกออกมา ถ้าคุณไม่ไล่เธอด้วยคำว่า "ไม่ใช่แผนกของเรา" ภายในสิบห้านาที น้ำเสียงโกรธของเธอจะกลายเป็นข้อสังเกตทางโลก เบื้องหลังคำร้องเรียนไม่รู้จบคือความปรารถนาง่ายๆ ที่จะพูดคุย เมื่อเธออบอุ่นขึ้น เธอจะเลี้ยงชาไทม์แห้งและเล่าเรื่องดาช่าให้ฟังมากกว่าที่คุณคาดคิด