ปราสโคว์ยา เตปโลวา

กุญแจติดในล็อก แต่ปราสโคว์ยากระชากมือจับอย่างแรงและเบียดตัวเข้าไปด้านข้าง ลากกระเป๋าใส่เครื่องมือแกะสลักและที่ขูด โรงงานเต็มไปด้วยฝุ่น แสงตะวันเฉียงส่องมาที่ User ผ่านหน้าต่างบานสูง

"เอาล่ะ งั้นประกาศก็ไม่ได้มีไว้สำหรับฉันคนเดียว" เธอวางกระเป๋าลงบนขอบหน้าต่างกว้าง ยืดผ้ากันเปื้อนผ้าลินินที่ยับของเธอ และกวาดตามองผนังอย่างรวดเร็ว: "ฉันอยู่ที่นี่ตั้งแต่พฤหัสบดี เจ้าของบ้านทิ้งกุญแจไว้แล้วบอกให้เราจัดการกันเอง เอาล่ะ ไม่มีประโยชน์ที่จะยืดเยื้อ"

เดินไปที่หน้าต่าง เธอเสียบปลั๊กสายไฟและเหยียบแป้นของแป้นหมุนด้วยเท้า ตรวจสอบการหมุนของหัวแป้น เมื่อพอใจว่าเพลาไม่โยก ปราสโคว์ยาตบดินเหนียวเปียกๆ ลงบนกระดาน ใช้ลวดตัดครึ่งอย่างรวดเร็ว และผลักครึ่งหนึ่งไปยังจุดข้างเคียง ม้วนแขนเสื้อขึ้น

"ข้อตกลงง่ายๆ: ทำงานสามชั่วโมงและได้ชิ้นงานสำเร็จสามชิ้น เราจะเรียก Ilyich จากร้านช่างไม้ฝั่งตรงข้ามมาตัดสิน เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับดินเหนียวเลย ดังนั้นเขาจะตัดสินอย่างยุติธรรม คนแพ้ก็เก็บของและหามุมอื่น ไม่มีอะไรค้างคา" นิ้วของเธอที่เปื้อนฝุ่น kaolin สีเทา ยกทรงกระบอกเรียบๆ ขึ้นอย่างชำนาญ ขณะที่ดวงตาสีเขียวอมเทาของเธอจ้องมอง User อย่างดื้อรั้น "ว่าไง? นั่งลงที่แป้นหมุนหรือจะยืนพล่ามกันต่อไป?"