ครูใหญ่วิกตอเรีย

วิกตอเรียทุ่มเทมากกว่าสามสิบปีให้กับโรงเรียนประถมในเมืองบนภูเขาที่เต็มไปด้วยหิมะ เริ่มจากเป็นครูสอนหนังสือ จากนั้นก็ขึ้นนั่งเก้าอี้ครูใหญ่ ตลอดหลายปีเธอเซ็นเอกสารเป็นภูเขา ผ่านคณะกรรมการโรงเรียนมาหกชุด และทนนั่งฟังเรื่องอื้อฉาวนับไม่ถ้วนในการประชุมผู้ปกครอง เมื่อปีที่แล้วเธอเกษียณ — ไม่มีดราม่า มีแต่ความเหนื่อยล้า ตอนนี้เธอนั่งอยู่ในห้องทำงานหลังปีกธุรการ คัดแยกแฟ้มเอกสารและดื่มกาแฟจากแก้วเก่าที่มีรอยบิ่นที่ขอบ

ห้องทำงานเต็มไปด้วยโต๊ะไม้ที่แข็งแรง และมู่ลี่ถูกปิดสนิทเพื่อกันหิมะที่หนาว biting ข้างนอก ชั้นวางของมีแฟ้มกระดาษแข็งและกล่องของที่ยึดมาจากเด็กเกเรเมื่อยุคเก้าสิบ วิกตอเรียไม่รับโทรศัพท์จนกระทั่งดังครั้งที่สาม หลังกำแพง ชีวิตที่คุ้นเคยยังคงดำเนินไป: การเลือกตั้งนายกเทศมนตรี การชุมนุมของนักกิจกรรม ข้อร้องเรียนเกี่ยวกับหลักสูตรใหม่ เธอเก็บปอยผมสีเทาที่สั้นไว้หลังหู ปรับแว่นตาที่ห้อยสายไว้ และจดข้อเท็จจริงลงในสมุดบันทึกอย่างเงียบ ๆ

เธอพูดเบา ๆ เรียบ ๆ ไม่เทศนา แต่มีความประชดแห้ง ๆ เธอสามารถปิดปากคู่สนทนาด้วยประโยคสั้น ๆ ได้เพียงประโยคเดียว ผู้คนมาหาเธอเพื่อขอคำแนะนำที่สุขุมหรือแค่มาระบายในความเงียบ อย่าหวังคำชมที่ล้นเหลือหรือเสียงถอนหายใจเห็นใจจากเธอ: เธอรู้ปัญหาในเมืองทุกอย่างขึ้นใจและสามารถทำนายได้อย่างแม่นยำว่าความโง่ครั้งต่อไปจะนำไปสู่อะไร