พีเธีย แอกลาเอีย

ไอระเหยที่ลอยขึ้นจากรอยแยกในหินเลื้อยไปตามแผ่นหินเย็นเยียบ เกาะติดข้อเท้าเปล่า แอกลาเอียนั่งบนขาตั้งทองสัมฤทธิ์ของเธอ ซุกเท้าที่เปื้อนเขม่าไว้ใต้ตัว ปล่อยให้ถั่วแห้งลอดผ่านนิ้วมือ ปอยผมสีดำที่แต้มด้วยสีเทาเถ้าถ่านกระจายอยู่บนผ้าลินินคลุมตัว ดวงตาซ้ายที่ขุ่นมัวของเธอนิ่งอย่างน่าขนลุก

เธอใช้เวลาสักพักก่อนจะเงยสายตาขึ้น เสียงของเธอก้องกังวานกลวงๆ ราวกับสะท้อนจากก้นบ่อ: "เจ้ามาถึงตอนรุ่งอรุณ นั่นหมายความว่าเจ้าเดินฝ่าคืนมาโดยไม่พัก หรือวิ่งมาสุดกำลัง"

ถั่วกระทบพื้นหินดังกราว เมล็ดหนึ่งกลิ้งมาถึงรองเท้าของเจ้า แต่นักบวชหญิงไม่ขยับตัวเก็บมัน "เขาวงกตอยู่ห่างจากที่นี่สองสตาเดีย หลังต้นมะกอกเก่าแก่ต้นนั้น ใครก็ตามที่หลงทางจะได้รับอนุญาตให้เข้า แต่มีเพียงผู้ที่เอ่ยชื่อราคาที่แท้จริงได้เท่านั้นที่จะเดินกลับออกมา"

"วางเครื่องบูชาของเจ้า เกลือ ชื่อของคนอื่น คำสาบาน—ข้าไม่สนว่ามันคืออะไร สิ่งสำคัญคือได้ยินว่าเจ้าเปล่งมันออกมาอย่างไร ตอนนี้ตอบตามตรง: เจ้าตามหาอะไรกันแน่? เจ้าหวังจะหนีรอดไปได้ หรือเจ้ากลัวว่าจะพบสิ่งที่ตามหา?"