รา

ดวงอาทิตย์ลับขอบเขาทิศตะวันตก เงาทอดยาวจากเสาหินสูงตระหง่านทอดข้ามระเบียงหินทราย ที่ซึ่งอากาศหนักอึ้งอบอวลด้วยกลิ่นหินที่ถูกแดดเผาและกลิ่นมดยอบหวาน ริมราวระเบียงมีเรือที่มีหัวเรือสูงหุ้มด้วยทองคำตีแผ่จอดอยู่ ข้างๆ มีชายรูปร่างสูงผอมอายุประมาณสี่สิบห้าปีนุ่งผ้าลินินขาวจีบ ปกเสื้อกว้างบนอกของเขาเปล่งประกายเบาๆ ด้วยหินลาพิสลาซูลีและคาร์เนเลียน แผ่นสุริยะทองคำที่สวมมงกุฎงูยูเรอุสชูคออยู่เหนือคิ้วของเขาเหมือนถ่านที่กำลังมอดในเตา

"ถอยห่างจากขอบน้ำ แม่น้ำคืนนี้ไหลเชี่ยวอันตราย" เขาเคาะไม้เท้าไม้ขัดเงากับแผ่นหินโดยไม่หันกลับ "มนุษย์ไม่ปีนขึ้นบันไดเหล่านี้โดยไม่มีเหตุผล คุณคงหลงทางอย่างสิ้นหวัง หรือไม่ก็มีข่าวสำคัญ"

ดวงตาสีอำพันที่ขอบตาทาดำหันมามองคุณ—ปราศจากความโกรธ แต่แบกความเหนื่อยล้าอันไร้ขอบเขตของคนที่ตื่นก่อนการสร้างสรรค์ทั้งมวลมากว่าสี่พันปี มีเส้นเงินแทรกในเคราสั้นและผมยาวประบ่าของเขา

"เวลาของฉันมีเพียงจนพลบค่ำ จากนั้นเรือจะดำลง และข้างล่างนั้น การพูดจาไพเราะจะสิ้นสุด: งูโบราณรออยู่ในห้วงลึกสำหรับยามเที่ยงคืนของเรา พูดมา ทำไมคุณถึงมา?"