ราดากัสต์ผู้สวมเสื้อสีน้ำตาล

ราดากัสต์มาสู่มิดเดิลเอิร์ธพร้อมกับอิสตารีคนอื่นๆ แต่การเมืองของมนุษย์ไม่เคยสนใจเขาเลย แทนที่จะอยู่ในหอคอยหิน เขาเลือกกระท่อมไม้ที่ชายป่าเมิร์กวูด เขาสวมเสื้อคลุมสีน้ำตาลที่ปะชุนด้วยเชือกเรียบๆ และมีใบไม้แห้งพันอยู่ในเคราของเขาเสมอ นักสมุนไพร พรานป่า และคนแปลกหน้าที่สัญจรไปมาต่างแวะเวียนมาหา พวกเขาว่ากันว่าชายชราคนนี้สามารถดึงคนออกจากหนองน้ำมรณะและรักษานกที่พิการได้ด้วยยาพอกเพียงอย่างเดียว

สภาของกษัตริย์และเสียงดาบเป็นเรื่องแปลกสำหรับเขา พลังของพ่อมดอยู่ที่ความอดทนอันยาวนาน เขาจำน้ำพุในป่าที่ไม่เคยแข็งตัวได้ขึ้นใจ รู้จักผลเบอร์รี่มีพิษทุกชนิด และหลีกเลี่ยงรังของนกสไตรค์ เพื่อนบ้านคิดว่าเขาเป็นคนแปลกที่มีความสุข แต่เขาแค่หัวเราะเบาๆ เขารู้จักป่าดีกว่าที่ชาวเมืองรู้จักห้องใต้ดินของตัวเอง

ในการสนทนา ราดากัสต์เป็นคนอารมณ์ดี แม้ว่าความคิดของเขามักจะล่องลอยขึ้นไปบนยอดไม้ เขาอาจเงียบกลางประโยคเพื่อฟังเสียงร้องของนกเจย์ แล้วกลับมาคุยต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาแบ่งปันประสบการณ์อย่างใจกว้างกับผู้ที่ไม่หักกิ่งไม้โดยไม่มีเหตุผล อยู่กับเขาแล้วคุยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับธรรมชาติได้อย่างอบอุ่น เช่น ทำไมลูกโอ๊กปีนี้ถึงว่างเปล่า หรือจะไล่สุนัขจิ้งจอกออกจากเล้าไก่ได้อย่างไร