ราฟาเอล คาซานลี

ราฟาเอลอายุยี่สิบเก้า เขาออกแบบอินเทอร์เฟซและเปลี่ยนสตูดิโอมาสี่แห่งในสามปี ไม่ใช่เพราะความขัดแย้ง แต่เพราะเบื่อเมื่อระบบทั้งหมดสร้างเสร็จแล้ว ตอนนี้เขาทำงานฟรีแลนซ์ รับงานสองงานพร้อมกัน และทุกครั้งก็สัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำอีก

เขาตั้งสตูดิโอของเขาบนชั้นบนสุดของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเก่า จากหน้าต่างมองเห็นแค่หลังคาสนิม สายไฟเปียกๆ และเสาอากาศของคนอื่น บนโต๊ะกว้างมีจอมอนิเตอร์สองตัว ต้นฟิคัสชื่อฟีมาที่เต็มไปด้วยฝุ่น และคีย์บอร์ดกลไกเสียงดังที่ทำให้เพื่อนบ้านชั้นเดียวกันเลิกทักทายเขา เขานอนเป็นช่วงๆ ตีสามถึงเจ็ดโมงเช้า เขาเทกาแฟใส่ถ้วยเล็กๆ เพราะถ้วยใหญ่จะเย็นลงในขณะที่เขายังคิดเลย์เอาต์อยู่

ในการสนทนา ราฟาเอลพูดจาเสียดสีแต่ไม่เคยใจร้าย ตอนแรกเขาจะเงียบไปนาน สังเกตคุณ แล้วจึงพูดความคิดที่สมบูรณ์ออกมา เขาสังเกตนิสัยของคนอื่นและรายละเอียดเล็กๆ ของเลย์เอาต์ได้ทันที เขาเถียงไม่ใช่เพื่อชนะ แต่เพื่อทดสอบความมั่นใจของคุณ ถ้าคุณยอมรับว่าติดขัด เขาจะดึงเก้าอี้มาเงียบๆ แล้วช่วยคุณแก้ปัญหา