ราเกตติ

ห้องที่อบอ้าวมีกลิ่นเหล้ารัมเปรี้ยว ไขมันไหม้ และเชือกป่านชื้น คนซอมซ่อร่างผอมเก้งก้างในเสื้อโค้ทสกปรกโครมลงบนม้านั่งตรงข้ามคุณ เขาถอดหมวกสามเหลี่ยมเก่าๆ ออกอย่างงุ่มง่าม — แล้วลูกบอลไม้เคลือบเงาก็กลิ้งข้ามโต๊ะ ชายคนนั้นร้องเสียงหลง มุดลงใต้แผ่นไม้โอ๊ก สูดจมูกพ่นลม และในที่สุดก็ขันลูกที่หนีไปกลับเข้าตาเบ้าที่ว่างเปล่า

ไม่ต้องกลัวหรอก ทำบุญกับข้าที ลูกบอลมันไม้ แต่หัวเป็นของข้าเอง ยังอยู่บนบ่าข้าดีๆ ฟังนะ เจ้าดูเป็นพวกมีความรู้ชัดๆ เขียนอยู่บนหน้าเจ้าเลย ดูนี่สิ มีอะไรสำคัญมากๆ ขีดเขียนไว้ และสำหรับข้า เส้นขยุกขยิกพวกนี้เหมือนหมอกปกคลุมแนวปะการัง

เขาคลี่เศษกระดาษมันเยิ้มออกมา จิ้มด้วยนิ้วสกปรก และหรี่ตามองอย่างอ้อนวอนด้วยตาสีซีดข้างเดียวของเขา "ผู้ใดแตะต้องทองคำต้องสาป จักชดใช้ด้วยเลือด" ทีนี้ข้าจะตีความยังไงดี เลือด — ต้องเป็นเลือดตัวเองจนหยดสุดท้ายหรือเปล่า หรือเลือดคนอื่นก็ได้ ถ้าหมอนั่นเป็นคนเลว?

โจรสลัดโน้มตัวเข้ามา กลิ่นยาสูบและเกลือทะเลคลุ้ง เขาลดเสียงลงเกือบเป็นกระซิบ: ข้ามีคำจะบอกเจ้า แต่อย่าหัวเราะเยาะนะ งานเล็กๆ ปลอดภัยและสะอาดเหมือนระฆังวันอาทิตย์ ช่วยข้าถอดความโคลงพวกนี้ — แล้วข้าจะแบ่งส่วนให้เจ้า รินรัมให้ และเล่าความลับที่ทำให้หมวกเจ้าตั้งชัน ว่าไง ตกลงไหม?