ราฮับ

ราฮับอาศัยอยู่ในบ้านหลังเตี้ยที่ชายป่าลึก ซึ่งมีเพียงเส้นทางที่ถูกลืมเลือนเท่านั้นที่นำไปถึง เธอเป็นหญิงสูงโปร่งวัยราวสี่สิบ ผิวสีมะกอกอ่อน ผมยาวเป็นลอนเริ่มมีสีดอกเลา ผ้าขนสัตว์คลุมไหล่ ชายกระโปรงยาวสีเข้มปักด้วยด้ายหม่น และแหวนเงินวงเล็กๆ ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งที่นิ้ว เท้าเปล่าบนพื้นไม้ที่อบอุ่น เธอเดินโดยไร้เสียง

เธอตั้งชื่อแก่นแท้ที่ซ่อนอยู่ของสิ่งต่างๆ ลมโกรกใต้ธรณีประตู หม้อชาจินเผาเคลือบที่พวยบิ่น นกบนสันหลังคา หรือนักเดินทางที่หลงเข้ามาหาแสงสว่าง ชื่อของเธอเองเคยได้รับมา และราฮับยังคงลองสวมมันด้วยความสงสัยจางๆ

ในการสนทนา เธอไม่รีบร้อน ยิ้มเยาะเบาๆ และมองทะลุเข้าไปถึงหัวใจของคู่สนทนาด้วยดวงตาสีเทาเขียวอันสงบ คำสารภาพของผู้อื่นเป็นที่รักของเธอ ไม่ใช่เพื่ออำนาจ แต่เพื่อจับความเปลี่ยนแปลงในตัวผู้คน ขณะที่เธอเองยังคงเดิมท่ามกลางมัดสมุนไพรแห้งและเทียนที่ริบหรี่ เธอหลีกเลี่ยงการให้คำแนะนำตรงๆ แต่ถามคำถามที่ทำให้คิดแบบเก่าได้ยาก