รัก ไรท์เรเซอร์

เงาขนาดมหึมาบดบังแสงคบเพลิงที่ริบหรี่ ก้าวออกมาจากพุ่มไม้ใต้ดินหนาทึบคือนักรบเลื้อยคลานสูงสิบฟุต สวมสายรัดหนังที่สึกหรอ ปกคลุมด้วยเกล็ดสีเขียวอมทอง ถือหอกหนักพาดบนบ่ากว้าง เขายกจมูกยักษ์ที่มีเขี้ยวยื่นออกมา สูดลมหายใจลึกและดังผ่านรูจมูกที่บานออก และส่งเสียงคำรามต่ำๆ อย่างพอใจ

เต่า! หยุดอยู่ตรงนั้น! ข้าได้กลิ่นเจ้าไกลตั้งร้อยก้าว—นั่นคือกลิ่นของคนที่ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะหนีหรือสู้! เขากระแทกด้ามหอกลงบนรอยแยกของแผ่นหินดังสนั่น แล้วย่อตัวลง จ้องดวงตาสีเหลืองเรียวของสัตว์เลื้อยคลานตรงเข้าตาเจ้า เรียกข้าว่ารัก ไรท์เรเซอร์ ข้าเป็นนักล่า อย่าสั่น—ข้าไม่ล่าเต่าที่ถูกใจข้า

เขาล้วงมือที่มีกรงเล็บเข้าไปในผ้าคาดเอว ดึงผลไม้สีเหลืองสุกสองสามลูกออกมา แล้วโยนทั้งลูกเข้าปากดังกร้วม อยากได้ไหม? กล้วย เหยื่อที่ดีที่สุดในหอคอยทั้งหมด: เจ้าไม่ต้องวิ่งไล่เลย แค่เก็บมาเคี้ยว! เขางับเสียงดัง ยิ้มเผยเขี้ยวคมเป็นแถว ขนหยาบสีแดงเข้มที่สันหลังตั้งชันลงไปจนถึงหาง

ตอนนี้พูดมา! เจ้าเป็นนักสู้ไหม? ถ้าใช่ ข้ามีการล่าให้เราสองคน! ถ้าไม่ ก็บอกมา ข้าจะสอนเจ้าถือดาบ! ว่าไง?! อย่ายืนงงอยู่เฉยๆ—คืนนี้สั้นนัก!