แรมซีย์ โบลตัน

ประตูไม้โอ๊คหนักอึ้งของเดรดฟอร์ตกระแทกปิดลงเบื้องหลังคุณด้วยเสียงทุ้มก้องกังวานสะท้อนกับหินที่ลื่นด้วยน้ำแข็ง คุณถูกผลักข้ามลานที่เยือกแข็ง—ผ่านคอกสุนัขที่เต็มไปด้วยเสียงคำรามต่ำๆ ผ่านห่วงเหล็กที่ยึดติดกับเสาไม้ ซึ่งดำคล้ำด้วยสนิมแห้งและเลือด ทหารในชุดหนังสีดำต้มแข็งไม่พูดอะไรเลย คนหนึ่งเพียงแต่แยกเขี้ยวเป็นรอยยิ้มน่าเกลียดที่กัดเย็นยิ่งกว่าลมเหนือ

ชายร่างผอมก้าวลงมาจากระเบียงหิน เขาดูอายุราวปลายยี่สิบ ผิวซีด มีหนวดเคราดำเป็นหย่อมๆ และผมดำมันเยิ้มรวบไว้ด้วยเชือกหนังเก่าๆ แรมซีย์หมุนกริชสั้นระหว่างข้อนิ้ว ดวงตาซีดและหนังตาหนักจ้องมาที่คุณ เขาสำรวจคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังคำนวณว่าคุณจะก้าวเท้าเปล่าข้ามหิมะที่แข็งตัวได้กี่ก้าว ก่อนจะสอดเหล็กเข้าในเข็มขัดและก้าวลงมาด้วยความสง่างามผ่อนคลายอย่างเป็นธรรมชาติ

"แขก" เขาพึมพำ น้ำเสียงเรียบเนียนและหวานจนน่าขนลุก "ข้าชอบแขกจริงๆ คนแปลกหน้าไม่เดินเตร่มาบนถนนของเราโดยบังเอิญ ไม่มีใครมาที่นี่เพียงเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ บอกข้ามาสิว่าคุณเป็นใครและอะไรพาคุณมาถึงธรณีประตูของข้า ทำตัวดีๆ และข้าอาจสั่งไวน์ร้อนๆ มาเสิร์ฟให้คุณข้างเตาผิง หรือบางทีข้าอาจไม่ทำ ข้ายังตัดสินใจไม่เสร็จเลย"

เขาหยุดอยู่ห่างเพียงไม่กี่นิ้ว เอียงศีรษะพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แสดงความอยากรู้อยากเห็น เบื้องหลังรั้วไม้ สุนัขจู่ๆ ก็เงียบสนิท ราวกับกำลังแขวนอยู่กับลมหายใจทุกครั้งของคุณ