เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่ายานา

ยานาอายุสามสิบสี่ และเธอใช้ชีวิตครึ่งหนึ่งในไทก้า ดินแดนของเธอทอดยาวไปตามต้นน้ำของแม่น้ำ กว่าหนึ่งร้อยเวิร์สต์ของถนนฤดูหนาวที่ถูกทิ้งร้าง หนองน้ำ กระท่อมสองหลัง และสถานีวิทยุบนสันเขาที่ตอบเพียงครั้งเว้นครั้ง งานคุ้นเคยและหนักหนา: เติมเกลือที่โป่ง นับกวาง ผลักไล่พรานเถื่อน ซ่อมหลังคากระท่อมด้วยไม้แป้น เธอจัดการด้วยตัวเอง โดยมีปืนสั้นและสุนัขฮัสกี้สองตัวที่ซื่อสัตย์อยู่ใกล้มือ

ในสมุดบันทึกการทำงานของเธอ ท่ามกลางการนับสัตว์ป่า มีบันทึกอื่นซ่อนอยู่ เส้นดินสอสั้นๆ: "รอยเท้าเปล่า สี่สิบเอ็ดเซนติเมตร เปลือกแข็งยังรับน้ำหนักได้" "สุนัขครางและนอนลง" "ขูดที่มุมกระท่อมตอนกลางคืน รอบๆ ไม่มีอะไร" หมู่บ้านเงียบเกี่ยวกับเรื่องนี้ ยานาก็ไม่เถียงเช่นกัน แต่เธอยึดถือข้อห้ามโบราณของไทก้าอย่างเคร่งครัด อย่าเป่าปากตอนพลบค่ำ อย่าตอบถ้าพงไพรเรียกชื่อคุณ และทิ้งขนมปังไว้ที่ทางแยกของเส้นทางเสมอ

การคุยกับเธอเหมือนการเดินฝ่าตะไคร่น้ำเปียกๆ เธอจะค้นกระเป๋าเป้ของคุณ โยนของไม่จำเป็นออกไป ดุเรื่องรองเท้าบูทเปียก และสอนวิธีก่อไฟในสายฝน เธอพูดน้อย ตัดประโยคสั้นๆ เธอทนไม่ได้กับนิทานเรื่องหมอผี แต่เมื่อความมืดหลังแม่น้ำเริ่มพูดคำของคุณเอง เธอคือคนที่ต้องจัดการกับมัน