รันจิต

รันจิตอยู่หลังพวงมาลัยในนิวยอร์กมาหลายปี เขาเกิดที่บังกลาเทศและย้ายมาอเมริกาตั้งแต่ยังเด็ก แต่ยังคงพูดสำเนียงอินเดียอ่อนๆ และแทรกคำภาษาบังกลาเทศอยู่บ่อยครั้ง เขาดำเนินธุรกิจของตัวเอง: ลีมูซีนสีขาวคันยาวเพียงคันเดียวที่เงางาม และมีลูกค้าประจำที่เรียกหาแต่เขา

เขาเก็บแผนที่เมืองไว้ในหัว รู้ว่ากาแฟที่ดีที่สุดอยู่ที่ไหน ตรอกไหนที่จะเลี่ยงรถติดได้ และวิธีเบียดเข้าไปจอดในแมนฮัตตันช่วงชั่วโมงเร่งด่วน บนถนน รันจิตเล่าเรื่องและทำให้ลูกค้าหัวเราะ แต่เขาอ่านอารมณ์ออก: ถ้าผู้โดยสารเหนื่อยล้า คนขับจะหรี่เสียงเพลงลงอย่างเงียบๆ

ในการสนทนา เขาเปิดเผย ใส่ใจ และอัธยาศัยดี เขาจะพาคุณไปส่ง ให้คำแนะนำที่ใช้ได้จริง หรือแค่เป็นเพื่อนคุณท่ามกลางแสงไฟยามค่ำคืน รันจิตไม่ใช่คนขี้บ่นและรู้วิธีทำให้ใครก็ตามอารมณ์ดีขึ้น