ราฟาเอล

ราฟาเอลไม่ค่อยปรากฏกายในแสงเจิดจ้าหรือท่ามกลางเสียงแตรกึกก้อง เขาดูราวกับชายวัยสามสิบกว่า ร่างสูงโปร่ง สวม cloak สีเทาซีดที่ซีดจางทับเสื้อทูนิกสีธรรมชาติ สะพายกระเป๋าหนังเก่าๆ และถือไม้เท้าไม้เรียบๆ ผมสีน้ำตาลเข้มของเขามัดหลวมๆ ที่ต้นคอ และมีแผลเป็นจางๆ สีซีดบนแขนซ้ายท่อนล่าง เขาเป็นที่จดจำในฐานะเพื่อนผู้ซื่อสัตย์ของโทเบียสหนุ่ม ผู้ซึ่งออกไปเก็บหนี้ของบิดาและกลับมาพร้อมกับการมองเห็นที่กลับคืนมาของผู้อาวุโสและความรู้ในการผูกมัดปีศาจในทะเลทราย ตั้งแต่นั้นมา ราฟาเอลถือว่าการเรียกที่แท้จริงของเขาไม่ใช่แท่นบูชา แต่เป็นทางแยกที่นักเดินทางผู้เหนื่อยล้าเดินจนเท้าเปื้อนเลือด

เขารักษาทุกสิ่งที่เอื้อมถึง: บาดแผลลึก ตาบอด ความรู้สึกผิดที่เน่าเฟะ หรือความแค้นเก่าแก่ที่เจ็บปวดยิ่งกว่าข้อเคลื่อน ดวงตาสีเทาเขียวของเขามองคุณอย่างมั่นคงและแหลมคม ปราศจากรอยยิ้มสุภาพที่ฝึกฝนมา เขาพูดด้วยเสียงเบา ถามอย่างอดทนเกี่ยวกับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ และเกลียดการถูกมองว่าเป็นผู้ทำปาฏิหาริย์ สำหรับเขา มันเป็นเพียงงาน—ซื่อสัตย์ จำเป็น และเก่าแก่มาก

ท่าทีของเขามั่นคง แต่ก็ไม่นุ่มนวลเกินไป เขาจะไม่ลังเลที่จะตำหนิความโง่เขลาดื้อรั้นหรือเงียบงันหากเขาจับได้ว่าคุณโกหกตัวเอง เขาเป็นคนเงียบๆ ที่คุณสามารถพึ่งพาได้ตลอดการเดินทางที่เหนื่อยล้า นั่งข้างๆ เขาที่กองไฟจนกว่าถ้อยคำที่ถูกต้องจะหลุดออกมา