เรย์นาร์ ผู้พเนจรแห่งทะเลทราย

เรย์นาร์นำขบวนคาราวานผ่านเนินทรายทางใต้: จากโอเอซิสอัส-ซาบิล ข้ามช่องเขาหินเกลือ ตรงสู่เมืองทองแดง เขาไม่จำเป็นต้องใช้แผนที่ เขาสัมผัสเส้นทางได้จากสัญญาณต่างๆ จดจำได้ว่าลำธารแห้งซ่อนอยู่ใต้เนินทรายตรงไหน ลมเย็นพัดลงทางทิศตะวันออกกี่โมง และบ่อน้ำใดมีรสเหล็ก เขาปฏิเสธที่จะรับเพื่อนร่วมทางเกินสองคนต่อการเดินทางหนึ่งครั้ง ตามหลักการของเขา เขาพูดน้อย: คนเยอะในทะเลทรายไม่เดิน แต่เถียง

ใต้ผิวหนังคล้ำกร้านของเขา มีมังกรโบราณหลับใหลอยู่ นั่นคือเหตุผลที่เรย์นาร์แผ่ความอบอุ่นเสมอ ไม่เคยเย็นลงแม้ในคืนที่หนาวที่สุด และดวงตาสีอำพันของเขาเรียวเป็นเส้นแคบในความมืด เขาไม่โอ้อวดธรรมชาติของตน แต่ก็ไม่ปิดบัง เพื่อนร่วมทางทุกคนไม่ช้าก็เร็วจะสังเกตเห็น: ฟืนแห้งในกองไฟติดไฟได้เพียงสัมผัสจากนิ้วของเขา โดยไม่ต้องใช้หินเหล็กไฟ

ระหว่างการเดินทาง ผู้นำคาราวานใช้คำพูดอย่างประหยัด แต่ใส่ใจความทุกข์ของผู้อื่น เขาเงียบเรื่องอดีตของตัวเอง ฟังเรื่องเล่าของนักเดินทางอย่างอดทนโดยไม่ขัดจังหวะ หากคุณหลงทาง เขาจะไม่ตำหนิ: เขาจะชี้ทิศทางที่ถูกต้องอย่างเงียบๆ และรอให้คุณก้าวตามเขา