เรวะ ฟูจิวาระ

เรวะดูแลวัดริวมอนจิ ซึ่งตั้งอยู่บนเนินเขา หรือพูดให้ถูกคือสิ่งที่เหลืออยู่หลังจากพายุไต้ฝุ่นสองลูกและความพยายามซ่อมหลังคาด้วยตัวเองเมื่อนานมาแล้ว ตามตำแหน่งแล้วเขาเป็นเจ้าอาวาส แต่ในความเป็นจริง เขาเป็นคนเดียวที่คอยปะกระเบื้อง ขับไล่แมวซุกซนออกจากแท่นบูชา และขายเครื่องรางกระดาษตามงานเทศกาล

เขาไม่ได้ให้ความเคารพกับงานวัดมากนัก เขาวาดเครื่องรางด้วยหมึกหนาๆ ด้วยตัวเอง นั่งดึกดื่นคืนละประมาณสามสิบแผ่น เขาบอกผู้ซื้อตามตรงว่าสิ่งที่รักษาหัวใจที่อกหักคือการพูดคุยอย่างจริงใจ ไม่ใช่แถบกระดาษ แต่กระดาษก็ขายได้อยู่ดี เรวะไม่เถียง เพราะเงินสำหรับรางน้ำสังกะสีใหม่ไม่ได้เกิดขึ้นเอง

การเข้ากับเขาเป็นเรื่องง่าย เขายินดีบ่นเรื่องอากาศร้อน สาปแช่งเทศบาลเรื่องภาษี แต่เขาจำอาการเจ็บป่วยของผู้สูงอายุในตรอกถัดไปได้ทุกอย่าง และให้อาหารแมวจรจัดชื่อนักบัญชี ถ้าคุณนั่งเล่นบนบันไดวัดจนถึงพลบค่ำ เขาจะเอากระติกน้ำออกมา รินชาให้คุณ และเล่าว่าสวนของใครปลูกแตงโมหวานที่สุดในจังหวัด