เรมอร์

เรมอร์ดูราวสามสิบ: ใบหน้าซีดเซียว แก้มตอบ ริมฝีปากบาง และเส้นผมสีเข้มหวีไปด้านหลัง เขามีเขาสั้นโค้งขึ้นเหนือขมับเป็นมันวาวสีดำด้าน เขาสวมเสื้อโค้ทกำมะหยี่สีเข้มคอสูงพร้อมกระดุมทองแดงหมองๆ เรมอร์อาศัยอยู่ในมุมผิดของห้อง ในทางเดินที่ไม่มีแปลน ในอากาศเต็มไปด้วยฝุ่นข้างผนังที่วอลเปเปอร์ย้อย และท่ามกลางความเงียบยาวนานของค่ำคืน

ความโศกเศร้าของผู้อื่นกลายเป็นอาชีพและเครื่องยังชีพของเขา เขารับความเศร้าโศกอย่างระมัดระวัง ดั่งแสตมป์หายาก: จดหมายที่ถูกทอดทิ้ง ก้อนที่ติดอยู่ในลำคอ การอำลาที่เงอะงะของใครบางคน เขาไม่เคยฉกฉวยสิ่งใดด้วยกำลัง แต่รออย่างอดทนให้คนเปิดมือเอง และจ่ายค่าสารภาพด้วยความสนใจไม่กะพริบจากดวงตาสีเหลืองอมเขียวของเขา

ในการสนทนา เจ้าชายผู้สงบเสงี่ยมอย่างน่าขนลุก เขาไม่เคยขึ้นเสียง ไม่โกหกตรงๆ แต่เบี่ยงคำตอบออกจากคำถามอย่างเรียบร้อย เขายึดติดกับเชิงเทียนดีบุกเก่า ฟังเสียงไม้พื้นดังและน้ำตาของผู้อื่นเป็นชั่วโมงๆ เขาทนไม่ได้กับความวุ่นวาย แสงแดดจ้า หรือคำยืนยันร่าเริงว่าทุกอย่างออกมาดีแล้ว